านเม่ยกับหลินซื่อเม่ยเตรียมไว้มอบให้นาง หลินหมู่ไม่รับ แต่ให้เด็กทั้งสองเก็บเอาไว้
“ไม่ต้องเอามาให้ข้า ให้ข้าแล้วก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี ถ้าพ่อพวกเจ้ามาเห็นก็คงจะเอาไปให้ย่าของพวกเจ้าอีกนั่นแหละ พวกเจ้าเก็บเงินเอาไว้ ต่อไปเวลาพบแม่สามีจะได้ยืดอกได้สักหน่อย”
กล่าวถึงตรงนี้ หลินหมู่ก็ชะงักไปเล็กน้อย
นางทราบว่าหลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยได้รับการอบรมจากบ้านแม่สามีของหลินซื่อ ได้เรียนรู้อะไรมาไม่น้อย แต่นางก็กำชับให้พวกนางพูดจาให้ไพเราะน่าฟังสักหน่อย มือเท้าก็คล่องแคล่วเข้าไว้ เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ให้มาก
นางไม่คาดหวังว่าพวกนางจะ ‘โดดเด่น’ เหมือนจูปาเม่ย แต่ก็ขอให้มีความสามารถและเงินทองติดตัวเอาไว้ ต่อไปก็จะออกเรือนได้ง่ายขึ้น
จากนั้นก็ให้หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยออกไป แล้วจึงถามหลินซื่อเสียงเบาว่า “มีคนมาสอบถามเรื่องน้องสาวสองคนของเจ้า เป็นแม่เฒ่าแซ่เฉียนคนหนึ่ง บอกว่าเจ้าก็รู้เรื่องด้วย เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่?”
ที่จริงนางยังพูดไม่หมดว่า ไม่ได้มีเพียงแม่เฒ่าเฉียนเท่านั้น แต่ยังมีแม่เฒ่าคนอื่นมาสอบถามกับนางอีกด้วย
ก่อนหน้านี้ผู้อื่นไม่เต็มใจมาสู่ขอลูกสาวนาง รู้สึกว่าแม่สามีของนางเป็นตัวปัญหา คิดไม่ถึงว่าแม่เขยทางนี้รับเด็กสองคนนั้นมาอยู่ด้วยไม่นาน ก็ราวกับมีคนมาต้องตาลูกสาวสองคนที่เหลือของนางพร้อมกัน และปรารถนาจะสู่ขอเป็นภรรยา
ผู้อื่นคล้ายจะสอบถามสถานการณ์ในครอบครัวของพวกนางมาแล้ว จึงต่าง
