บทที่ 160 ซื่อเป่า จูอันคัง
“สายหน่อย เจ้าก็ให้เจ้าสี่ไปดูลูกเป็นเพื่อน แล้วเจ้าก็จะเข้าใจเอง” เย่อวี๋หรานไม่ได้เสนอให้อุ้มเด็กออกมาเพราะนางไม่รู้จริง ๆ ว่าซื่อเป่าจะเลี้ยงรอดหรือไม่ นางก็แค่พยายามยื้อไว้ก็เท่านั้นเอง
แม้ว่าหลี่ซื่อจะเป็นน้องสะใภ้ แต่ถ้ามีจูซื่อไปด้วยแล้วจูซานไปดูสักหน่อยก็คงไม่มีอะไรไม่เหมาะสม
เย่อวี๋หรานปลอบขวัญจูซาน โน้มน้าวให้เขาลองใคร่ครวญให้ดี อย่างไรเสียปีที่จะถึงนี้เขาก็ต้องเข้าตำบลแล้ว ถึงตอนนั้นเขาที่เป็นผู้ชายคงไม่อาจดูแลเด็กเล็กได้แน่นอน และคงต้องฝากลูกไว้ที่เรือนอยู่ดี
ถ้าเขาไม่ได้กลับมาหลายปี ซื่อเป่าก็คงต้องอยู่บ้านโดยปราศจากบิดามารดา แทนที่จะให้เป็นเช่นนี้ ไม่สู้ให้หลี่ซื่อเลี้ยงดูไปก่อน
รอจนลูกโตขึ้นมากแล้วค่อยพูดกับเขาให้ชัดเจน แล้วให้เขากลับไปเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเจ้าสามก็ยังได้
“ถ้าเจ้าคิดว่าแม่เลี้ยงเด็กได้ไม่ดี ไม่เชื่อใจแม่ เช่นนั้นเจ้าก็อุ้มลูกกลับไปเถอะ” สุดท้ายเย่อวี๋หรานก็ยังมอบทางถอยให้กับเขา
นางอยากให้เรื่องราวเป็นไปตามที่ตนเองวางแผนไว้ แต่ถ้าจูซานไม่เต็มใจ นางก็เลือกที่จะ ‘เคารพ’ การตัดสินใจของเขา
จูซานเงียบไปนาน “ท่านแม่ ท่านตัดสินใจเถอะขอรับ”
เย่อวี๋หรานตบไหล่เขาเบา ๆ “เจ้าก็อย่าโง่ไปเลย ซื่อเป่าไม่อาจเรียกเจ้าว่าพ่อแค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่ในฐานะที่เป็นลุง เจ้าจะอุ้มเขาหรือเอาใจเขาสักหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร? ปกติเจ้าก็พาต้าเป่ากับเอ้อร์
