เป่าออกไปเล่น ช่วยดูแลพวกเด็ก ๆ อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
จูซานได้ยินดังนั้นก็ผ่อนคลายลงมาก
จริงด้วย เมื่อก่อนต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็เป็นพวกเขาพี่น้องช่วยกันเลี้ยงดูมาตลอด ตอนนี้ก็แค่ไม่ได้เรียกว่า ‘พ่อ’ เช่นนั้นจะยังต่างกันตรงไหน?
ตอนนี้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ามักขลุกตัวอยู่กับจูชี เทียบกับพี่ใหญ่แล้วยังสนิทกับคนเป็นอาอย่างจูชีมากกว่าอีก ไม่เห็นว่าพี่ใหญ่จะไม่พอใจตรงไหน ควรสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้นไป
ครั้นปลอบโยนจูซานเสร็จแล้ว เย่อวี๋หรานก็กำชับเขาให้พูดไปในทิศทางเดียวกันกับคนอื่นในครอบครัว ไม่ว่าอย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องปิดบังจางเยียนเอาไว้ให้ได้
พอถึงตอนที่จางเยียนตามเขาเข้าตำบล ทางที่ดีคือให้เขาเลือกครอบครัวที่มีบุตรชายบุตรสาวแล้วให้จางเยียนแต่งงานใหม่ เช่นนี้จะได้ไม่ทำให้จางเยียนเสียเวลาและไม่ทำร้ายคนอื่น
แต่จะไม่ ‘ทำร้าย’ คนอื่นจริง ๆ หรือ?
เย่อวี๋หรานยังคงคลางแคลง เพราะนางคิดว่าจางเยียนเกินเยียวยาแล้วจึงไม่อยากได้ลูกสะใภ้คนนี้แล้วไม่ใช่หรือ?
หากพูดกันตามตรงแล้ว นางแค่ ‘ปัดภัยให้พ้นตัว’ ก็เท่านั้น
เมื่อจางเยียนฟื้นขึ้นมาแล้วได้ยินว่าไม่อาจรักษาลูกไว้ได้ แม้จะเสียใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เสียน้ำตามากนัก
ตอนแรกที่นางหักใจเอาเด็กคนนี้ไปให้คนอื่น ‘เช่า’ ก็ได้เตรียมใจไว้แล้ว
ประกอบกับว่านี่เป็นการคลอดก่อนกำหนดอีกด้วย ซึ่งตอนที่ยังไม่ได้คลอดออกมา จางเยียนก็เหมือนจะเดาได้ราง ๆ แล้ว
เย่อวี๋หรานปลอบจางเยียนส
