ข้าไม่เป็นไร แค่ปวดใจอยู่บ้าง” จูซานไม่ได้หันหน้าหลับมา แต่ใช้มือปาดไล่ความชื้นตรงขอบตาเร็วขึ้นกว่าเดิม
“พี่สาม ท่านสบายใจได้ ข้ากับเมียข้าจะรักเอ็นดูซื่อเป่าให้มาก ซานเป่ามีอะไร ซื่อเป่าก็ต้องมีเหมือนกันโดยไม่ตกหล่น พวกข้าจะรักเขาเหมือนลูกแท้ ๆ…” จูซื่อให้คำมั่นต่อพี่สาม
“ไม่ใช่อย่างนั้น” จูซานหันกลับมา “ข้าแค่รู้สึกผิดต่อเด็กคนนี้ ถ้าข้าระวังหน่อย จับตามองแม่เขาเอาไว้ให้ดี เขาก็คงจะไม่ผอมแห้งตัวเล็กแบบนี้ ท่านแม่บอกว่าเขาอาจเลี้ยงไม่รอด”
“พี่สาม ท่านคิดว่าซื่อเป่าเทียบกับซานเป่าแล้วตัวเล็กเกินไปใช่หรือไม่? ท่านเข้าใจผิดแล้ว” จูซื่อรีบปลอบ “ตอนซานเป่าเพิ่งเกิดก็ไม่ได้ดูดีแบบนี้ เลี้ยงมาหลายวันถึงได้ตัวอ้วน ๆ ขาว ๆ ทำให้ซื่อเป่าดูเหมือนเทียบไม่ติด ท่านน่ะคิดมากเกินไปแล้ว ท่านแม่แค่บอกว่าอาจจะเลี้ยงไม่รอด แต่ไม่ได้พูดว่าเลี้ยงไม่รอดแน่ ๆ เสียหน่อย ครอบครัวพวกเรามีคนเยอะขนาดนี้ เมื่อก่อนท่านพ่อท่านแม่ลำบากปานนั้น พวกเราก็ยังถูกเลี้ยงจนโตมาได้เลยไม่ใช่หรือ? ตอนนี้มาถึงรอบพวกเราเลี้ยงลูกแล้ว พวกเราจะสู้ท่านพ่อท่านแม่ไม่ได้ เลี้ยงลูกตัวเองไม่ไหวเชียวหรือ?”
“ตอนซานเป่าเพิ่งเกิดก็มีสภาพแบบนี้เหมือนกัน ?” จูซานกังขา
แม้เขาจะเคยเห็นซานเป่ามาก่อน แต่ได้ดูแค่แวบเดียว ทารกก็ถูกอุ้มกลับเข้าห้องไปแล้ว
ทารกที่ยังไม่ครบเดือนไม่อาจโดนแสงแดดมากเกินไป ปกติเขาก็ไม่ได้เห็นหน้า ถึงตอนที่ได้เห็นอีกครั้ง
