ื่องจริงได้ง่าย ตอนนี้เรื่องราวก็เกิดขึ้นแล้ว เย่อวี๋หรานได้แต่ยืดอกเผชิญหน้า
เทียบกับหมอตำแย เย่อวี๋หรานค่อนข้างเชื่อหมอมากกว่า
จางเยียนหาว่าครรภ์ตนเองมีอายุเพียงแค่เจ็ดเดือนจึงไม่ยอมคลอด แต่เรื่องคลอดลูกสามารถกำหนดเองได้หรือ?
ปลอบขวัญกันอยู่นานกว่าจะคลอดเด็กออกมาได้ ทารกตัวเล็กผอมแห้ง ไม่อาจเทียบกับซานเป่าที่คลอดออกมาก่อนได้เลย
เย่อวี๋หรานอุ้มเด็กออกมาให้หมอชาวบ้านช่วยตรวจให้ ก็ยืนยันได้ว่าเด็กคนนี้อ่อนแอจริง ๆ จำเป็นต้องบำรุงดี ๆ ไม่เช่นนั้นอาจเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย
นางไม่ได้พูดอะไร เพียงบอกท่านหมอว่าควรเลี้ยงดูรักษาอย่างไรก็ขอให้บอกมา ครอบครัวพวกนางจะเลี้ยงเด็กคนนี้
จากนั้นก็อุ้มเด็กคนนี้ไปให้หลี่ซื่อ “จำไว้ว่าเจ้าคลอดลูกแฝด เด็กคนนี้คือซื่อเป่า ชื่อว่าจูอันคัง”
หลี่ซื่อที่ได้ทารกน้อยผอมแห้งมาอีกคนอย่างกะทันหันถึงกับชะงัก “…”
นางพอเดาได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกใคร ถึงจะไม่ชอบจางเยียน แต่เด็กคนนี้ผอมแห้งขนาดนี้ ยังไม่รู้เลยว่าจะเลี้ยงรอดหรือไม่ ทั้งยังเป็นความต้องการของแม่สามี นางจึงได้แต่รับไว้
เย่อวี๋หรานรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่อาจปิดบังจูปาเม่ย หลินซานยากับหลินซื่อยาได้ จึงบอกให้พวกนางปิดปากให้สนิท จากนั้นค่อยกลับไปที่ห้องคลอด
เดิมทีนึกว่าจางเยียนคลอดเด็กออกมาได้แล้วก็จบ แต่คิดไม่ถึงว่าผ่านไปสักพักนางกลับ ‘ตกเลือด’ ราวกับว่าสวรรค์ต้องการจะพานางไปอย่างนั้นแหละ
หลินซื่อกับหลิวซื่อห
