บทที่ 157 ต่อให้นางใจเหี้ยมแค่ไหน แต่นั่นก็เป็นลูกชายของนาง
เย่อวี๋หรานรอแล้วรอเล่า คนสกุลจางหรือสกุลเหมยก็ไม่มาทวงคนเสียที
นางอุตส่าห์เตรียมใจไว้ดิบดี รอว่าเมื่อสองบ้านมาถึง นางจะทำอย่างไรเพื่อไม่ให้กระทบชื่อเสียงจูซาน และจัดการเรื่องนี้ให้สะอาดหมดจด
ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดก็คือ คนจากสองครอบครัวนั้นไม่มาเยือน แต่กลับได้ยินข่าว ‘การเสียชีวิต’ ของลูกชายปัญญาอ่อนของแม่เฒ่าเหมยแทน
“ตายได้อย่างไร?” เย่อวี๋หรานฟังข่าวที่จูซื่อไปสืบมาแล้วก็ถามขึ้นอย่างสงสัย
จูซื่อดื่มน้ำในถ้วยอึก ๆ แล้วค่อยพูดว่า “ไม่รู้ขอรับ ข้าถามมาแล้ว สรุปก็คือจู่ ๆ เช้าวันหนึ่งตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงแม่เฒ่าเหมยร้องไห้แล้วพูดว่าลูกชายนางตายแล้ว”
“บาดแผลเล่า? ไม่มีคนพูดถึงบาดแผลพวกนี้เลยรึ?”
จูซื่องุนงง “ถามถึงแผลทำไมขอรับ?”
เย่อวี๋หรานปรายตามองเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่คิดว่ามันแปลกหรือ จางเยียนเพิ่งหนีมาได้ ลูกชายแม่เฒ่าเหมยก็ตายเสียแล้ว เขาตายได้อย่างไร?”
“ข้างนอกพูดกันว่าจางเยียนผลักเขาล้มจนตาย” จูซื่อลังเลเล็กน้อยค่อยกล่าวออกมา
เย่อวี๋หรานขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่ามีเรื่องราวเช่นนี้
ถ้าจางเยียนมือเปื้อนเลือด ไม่ว่านางจะเจตนาหรือไม่ก็ตาม นางล้วนไม่อาจรั้งอยู่เชิงเขาไท่ตังได้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นแค่มีคนจำนางได้ นางก็เหลือเพียงทางตายสายเดียวเท่านั้น
มิน่าเล่า พอนางพูดว่าจะส่งจางเยียนออกไป จางเยียนก็มีท่าทางโล่งอก
เย่อวี๋หรานค่อน
