ข้างไม่วางใจ จึงผละจากจูซื่อไปหาจางเยียนทันที
ยามนี้ครรภ์ของจางเยียนใหญ่มากแล้ว กอปรกับหลายวันมานี้ประสบเรื่องราวไม่น้อย ร่างกายคล้ายจะแบกรับไม่ไหว หลังพักอยู่ในห้องของจูซานก็ไม่ลงมาจากเตียงอีกเลย
เย่อวี๋หรานถามนางอย่างละเอียดว่าช่วงที่อยู่เรือนแม่เฒ่าเหมยได้กินอะไรไปบ้าง บำรุงครรภ์อย่างไร และฟังว่านางได้รับการดูแลอย่างไรแล้วมาเทียบกับหลี่ซื่อ จากนั้นเย่อวี๋หรานก็พบว่าจางเยียนขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน ไม่แปลกเลยที่ร่างกายจะไม่แข็งแรงกระฉับกระเฉงเหมือนหลี่ซื่อ
แม้ก่อนที่นางจะย้อนยุคมา ครอบครัวนี้อาจยากจนอยู่สักหน่อย แต่หลังจากที่เย่อวี๋หรานย้อนยุคมาแล้ว นางก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อช่วยฟื้นฟูร่างกายให้หลี่ซื่อ
นอกจากนี้ เมื่อหลี่ซื่ออยู่ต่อหน้านางก็ไม่เคยแอบอู้งาน ควรทำอะไรก็ทำ ได้กินอาหารดี ๆ เคลื่อนไหวร่างกายอยู่เป็นประจำ ประกอบกับพื้นฐานร่างกายเดิมก็แข็งแรงอยู่แล้ว กล่าวได้ว่าหลี่ซื่อตั้งครรภ์ครั้งนี้หาได้รับความลำบากแต่อย่างใด
เย่อวี๋หรานยังพร่ำให้หลี่ซื่อฟังอยู่บ่อย ๆ ว่า “เจ้าช่างมีวาสนา ดูซานเป่าของพวกเราสิ นับตั้งแต่ตั้งครรภ์จนคลอดออกมาก็ไม่ได้ทำให้เจ้าต้องลำบาก ต้องเป็นเพราะรักแม่อย่างเจ้ามากแน่ ๆ เป็นเด็กดีที่มีจิตใจละเอียดอ่อนคนหนึ่ง”
หลี่ซื่อฟังแล้วก็ยิ้ม “แหะ ๆ…นั่นเป็นเพราะท่านแม่ดูแลดีต่างหากเจ้าค่ะ ซานเป่าเห็นท่านย่าดีเพียงนี้ เขาคงจะชอบและยึดถือเป็นแบบอย่าง เรียนรู้จากค
