บทที่ 156 ลูกชายแม่เฒ่าเหมยตายแล้ว
บางครั้งเมื่อคนเราถูกบีบคั้นจนไร้ทางไปก็มักจะทำเรื่องที่ไม่คาดฝันออกมา
แม่เฒ่าเหมยก็เช่นกัน นางรู้ว่าตนเองอ่อนแอไร้กำลัง อาศัยนางคนเดียวไม่มีทางทวง ‘ลูกสะใภ้’ คืนมาได้แน่นอน นางรู้ดีว่านางไม่มีลูกสะใภ้ได้ แต่นางจำเป็นต้องมี ‘หลานชาย’ ไม่อย่างนั้นรอจนนางอายุมากขึ้น ขยับตัวไม่ไหวแล้ว นางจะทำอย่างไร?
ลูกชายกับหลานชายกลายเป็นความยึดมั่นชั่วชีวิตของนาง หากไม่คลุ้มคลั่งก็ไม่อาจมีชีวิตรอด
ทว่าเพียงชั่วข้ามคืน ลูกชายปัญญาอ่อนของแม่เฒ่าเหมยก็ตายเสียแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าเขาตายได้อย่างไร ตอนที่ทราบข่าว แม่เฒ่าเหมยก็นั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในเรือนแล้ว “ฮือ ๆ…ลูกข้า ลูกชายของข้า…”
คนในครอบครัวสกุลเหมยด่าทอแม่เฒ่าเหมยว่าไร้ประโยชน์ คนตัวโตคนเดียวยังดูแลไม่ได้ ไม่รู้ว่าสกุลเหมยแต่งนางเข้ามาเพื่ออะไรกัน
ทั้งยังมีคนด่าทอนางว่านางพิฆาตพ่อแม่สามี พิฆาตสามีกับลูกชาย คนทั้งครอบครัวตายหมดแล้ว นางมีชีวิตอยู่คนเดียวยังมีความหมายอะไร? ไม่สู้ตายตกไปตามกันเสียให้สิ้นเรื่อง
แม่เฒ่าเหมยเงยหน้ามองสะใภ้สกุลเหมยผู้นั้นอย่างโกรธเกรี้ยว ก่อนจะแผดเสียงอย่างดุร้ายหมายขวัญ “ผู้ใดว่าครอบครัวข้าตายหมดแล้ว? เจ้าสิที่ตายยกครัว ข้ายังมีหลานชายคนหนึ่งอยู่ชัด ๆ ข้ายังมีหลานชาย…”
นางคำรามก้อง ร่ำร้องว่านางยังมี ‘หลานชาย’ อีกคนหนึ่ง หลานชายสุดที่รักของนาง
จวบจนยามนี้ คนสกุลเหมยจึงนึกขึ้นมาได้ “ล
