บทที่ 155 เขาไม่ต้องการเจ้าแล้ว
เย่อวี๋หรานมองจางเยียนเงียบ ๆ ปล่อยให้นางร้องไห้
“ฮือ ๆ…ท่านแม่ ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ” จางเยียนคลานเข่าเข้ามากอดขาของนาง เสียงร้องไห้แลดูจริงใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
เย่อวี๋หรานไม่รู้จะบอกอย่างไรดีว่าอีกฝ่ายนั้นจับประเด็นผิดแล้ว
“ระวังกระเทือนถึงเด็กในท้อง” เย่อวี๋หรานเอ่ยปลอบ “เมียเจ้าสาม ในโลกนี้ใช่ว่าความผิดพลาดทั้งมวลล้วนสามารถทำออกมาได้ ความผิดบางอย่างสามารถหันหลังกลับ แต่ความผิดบางอย่าง ทันทีที่ทำลงไปแล้วก็ไม่อาจหันหลังกลับได้อีก ไม่ใช่ว่าข้าไม่ให้อภัยเจ้า แต่เป็นเพราะเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องนี้ตัวเองผิดไปที่ใด จนถึงตอนนี้แล้วเจ้าก็ยังคิดว่าตัวเองไม่ผิด เจ้าแค่อยากได้หมูสักตัวเอากลับมาให้ที่บ้าน แต่ต่อให้หมูสำคัญแค่ไหน มันยังจะสำคัญกว่าสามีของเจ้าอีกหรือ?”
จางเยียนอึ้งงัน
“ใช่ เจ้าคิดว่าตัวเองไม่ผิด ลูกในท้องเจ้าเป็นลูกของเจ้าสาม ผู้ชายที่เจ้าให้เช่าครรภ์ก็เป็นคนปัญญาอ่อน เจ้าไม่ได้ทรยศเจ้าสาม แต่แล้วอย่างไรเล่า? ตอนที่เจ้าทำเรื่องพวกนี้ เจ้าเคยคิดถึงความรู้สึกของเจ้าสามบ้างไหม? เขาเป็นผู้ชาย เป็นเสาหลักของครอบครัว เรื่องนี้สมควรให้เขาเป็นคนแบกรับ เขาบังลมบังฝนให้เจ้า แต่เจ้าก็ยังไปทำเรื่องพวกนี้ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาไม่เห็นด้วย” เย่อวี๋หรานมองตานางแล้วถามต่อ “เจ้าวางเจ้าสามไว้ตรงส่วนไหนในใจเจ้าหรือ?”
“ข้า…” จางเยียนต้องการจะแก้ต่าง
เย่อวี๋หรานห้ามนางเ
