บทที่ 153 แม่เขยชอบเด็กผู้หญิงมากกว่า
นอกเรือนสกุลจูเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์
ทว่าทิศทางการถกเถียงเหมือนจะไม่อยู่ในการควบคุมของหญิงปากสว่างเท่าใดนัก ทว่าหันเหไปอีกทิศทางหนึ่ง
“ไอ้หยา เจ้าพูดจริงรึ เจ้าสามบ้านพวกเขาทำคนเขาท้องป่องแล้ว?”
“จุ๊ ๆๆ…นี่คิดอย่างไรกันแน่? ลูกสะใภ้ตั้งท้องอยู่ก็ยังปลดคนเขาเสียได้ คงไม่ใช่ว่าเด็กในท้องเป็นเด็กผู้ชายหรอกนะ?”
“เป็นไปได้ หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ชอบเด็กผู้หญิง เจ้าไม่ได้เพิ่งจะรู้เป็นวันแรกเสียหน่อย”
……
ครั้นพูดไปพูดมา คนทั้งกลุ่มก็ถกเรื่องที่เย่อวี๋หรานให้ความสำคัญกับลูกสาวมากกว่าลูกชาย ผู้อื่นล้วนอยากได้ลูกชายมาสืบทอดวงศ์ตระกูล แต่นางกลับเหมือนคนสมองมีปัญหา อยากได้แค่ลูกสาวเท่านั้น
แต่นับว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มีครรภ์อันร้ายกาจจึงคลอดลูกชายติดต่อกันได้หลายคน ลองเปลี่ยนเป็นครอบครัวอื่นดูสิ วุ่นวายแบบนี้คงจะถูกหย่าไปนานแล้ว
“แค่ก ๆ!” เย่อวี๋หรานเดินออกมาจากประตูเรือนสกุลจูท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้ นางส่งเสียงกระแอมออกมาสองครา
รอบบริเวณพลันเงียบสนิท
“จูต้าเหนียง ทำไมท่านออกมาแล้วล่ะ ท่านทำธุระเสร็จแล้วหรือ?” มีคนตีหน้าหนายิ้มประจบเย่อวี๋หรานทันที
เย่อวี๋หรานคิดในใจว่า เมื่อครู่ยังวิพากษ์วิจารณ์ข้าเรื่องเห็นลูกสาวดีกว่าลูกชายอยู่เลย อะไรกัน ตอนนี้ยังมีหน้ามาพูดกับข้าอีก?
ถึงได้พูดอย่างไรเล่าว่าคนในหมู่บ้านสกุลจูเหล่านี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ ลับหลังนางอะไรก็ล้
