วนพูดออกมาได้ แต่พอมาอยู่ต่อหน้านาง แต่ละคนเสมือนมุสิกเผชิญแมว หัวหดกลัวหงอ ควรทำอะไรก็ทำ ไม่กล้าคัดค้านสักคำ
“คนมากมายมาออกันอยู่หน้าเรือนข้า มารับผ้าย้อมสีสำหรับช่วงข้ามปีหรือ?” เย่อวี๋หรานรู้แจ้งแก่ใจดีว่าพวกเขามาทำอะไรกันแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้
คนหมู่บ้านเดียวกันที่เห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน จะผูกความแค้นต่อกันไปเพื่ออะไร?
นางหาทางลงให้พวกเขาอย่างใจกว้าง
สตรีผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อยแล้วรีบฉีกยิ้มกว้างราวดอกเบญจมาศ “ใช่ ๆๆ มาเพราะเรื่องนี้แหละ ผ้าของบ้านข้าเอามาส่งที่เรือนพวกท่านแล้ว ข้าแค่อยากถามดูว่าเมื่อไหร่จะย้อมเสร็จ”
เย่อวี๋หรานพูดพลางลอบยิ้มในใจ “งั้นก็ต้องถามเจ้ากลับแล้วว่าเอามาส่งเมื่อไหร่ พวกข้ามอบแผ่นป้ายให้ทุกคนที่เอาผ้ามาฝากย้อมสี เรียงลำดับตามแผ่นป้ายนั่นแหละ ถ้าผ้าของใครใกล้จะเสร็จแล้ว พวกข้าจะแจ้งล่วงหน้าหนึ่งวัน ไม่ทำให้พวกเจ้าต้องเสียเวลาแน่นอน”
“ของข้าหมายเลขสามสิบห้า” สตรีผู้นั้นไม่รู้หนังสือ แต่ตอนรับป้ายมา คนเขาแจ้งหมายเลขแก่นางไว้แล้ว นางจึงจดจำเอาไว้ “จูต้าเหนียงช่วยดูหน่อยเถอะว่าใกล้ถึงรอบของพวกข้าหรือยัง?”
สตรีอีกคนรีบก้าวออกมา “ของข้าหมายเลขยี่สิบเก้า”
“ของบ้านข้าหมายเลขสี่สิบเอ็ด”
“ของข้าหมายเลขหกสิบเก้า”
……
เดิมทีมาเพื่อฟังเรื่องซุบซิบและชมดูความครึกครื้น ทว่าเย่อวี๋หรานทำเช่นนี้กลับกลายเป็นว่ามีแต่คนมาทวงถามเรื่องผ้าที่เอามาฝากย้อมสีเสียอย่างนั้น
นางยิ้มแย้มบ
