จ!
พวกเขาคิดว่าคนในครอบครัวนี้ ‘ยอดเยี่ยม’ จริง ๆ
ความคิดที่อยากมาชมดูเรื่องสนุกก่อนหน้านี้ได้อันตรธานไปจนหมดสิ้น
ล้อเล่นกันหรือไร ผ้าของบ้านตัวเองยังอยู่ในมือผู้อื่น เด็กบ้านตัวเองก็เทียบบ้านผู้อื่นไม่ได้ ไม่แน่ว่าในอนาคตตนเองอาจมีเรื่องให้ต้องไป ‘รบกวน’ อีกฝ่าย ดังนั้นการมาชมเรื่องขายหน้าของครอบครัวคนอื่นเขานี่คิดดีแล้วหรือ
ส่วนหญิงปากสว่างนั้นพยายามไม่น้อยกว่าจะยุยงคนกลุ่มนั้นมาชมความครึกครื้นหน้าเรือนสกุลจูได้ แต่เย่อวี๋หรานออกมาพูดไม่กี่คำ นางก็ได้แต่ต้องเบิ่งตามองคนอื่น ๆ ค่อย ๆ แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง
นางเบิกตากว้างเหมือนไม่อยากเชื่อ
ไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ?!
พวกเจ้าไม่อยากดูความครึกครื้นแล้วหรือ?
นี่ ๆ กลับมานะ!
นางได้แต่ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปในใจ
สิ่งที่ชวนให้นางรู้สึกกระอักกระอ่วนใจก็คือ ยังไม่ทันรอให้นางเก็บมือที่ยื่นออกไปกลับคืนมา เย่อวี๋หรานก็มายืนอยู่ตรงหน้านางแล้ว
หญิงปากสว่างหัวเราะแห้ง “แหะ ๆ…ข้าเพิ่งนึกได้ว่าบนเตายังอุ่นของค้างไว้อยู่เลย ไม่อยู่คุยกับเจ้าแล้วนะ ข้าขอตัวก่อน”
จากนั้นก็รีบจากไปราวกับวิ่งหนี
เย่อวี๋หรานหัวเราะเยาะ “กล้าใช้แต่ลูกไม้ตื้น ๆ แน่จริงเจ้าก็มาหาเรื่องข้าตรง ๆ สิ”
เสียงของนางเดิมทีก็ไม่เบาอยู่แล้ว แต่เมื่อหญิงปากสว่างได้ยินก็ไม่ตอบโต้ แต่กลับวิ่งหนีไปไวกว่าเดิม
เย่อวี๋หรานนึกดูแคลน ก่อนจะสะสางหน้าเรือนตนเองเสร็จแล้วก็กลับเข้าเรือนไป
หลี่ซื่อเพ
