บทที่ 151 เมียเช่า
“เลิกโขกหัว ข้ากลัวเจ้าจะเสียโฉมแล้วมาโทษสกุลจูอีก” เย่อวี๋หรานเงยหน้าบุ้ยคางให้จูซานมาดึงตัวคนให้ลุกขึ้น
จูซานตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิมไม่คิดจะขยับตัว
ตอนนี้เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีลูก จึงมีเพียง ‘ความลำบากใจ’ อยู่บนใบหน้าของตัวเองเท่านั้น
เย่อวี่หรานไม่มีทางเลือก นางทำได้เพียงแค่ส่งสายตาให้หลินซื่อ หลิวซื่อ และหลิ่วซื่อ ให้พวกนางทั้งสามคนมาดึงตัวคนขึ้นไป
หลี่ซื่อนั้นเพิ่งคลอดลูก ยังดีที่หลินซื่อนั้นมีไหวพริบมากพอ จึงรีบสะกิดเรียกพี่สะใภ้ทั้งสองคนด้านข้างให้มาพยุงดึงตัวคนขึ้นมา แต่จางเยียนนั้นไม่ยอมลุกขึ้น
“เจ้าเลิกสร้างปัญหาเถอะ ถ้าท่านแม่โกรธจะยิ่งมีปัญหานะ”
“ถ้าเจ้าไม่คิดถึงตัวเองก็คิดถึงลูกในท้องของเจ้าหน่อยเถอะ”
…..
จางเยียนคิดได้เสียที่ไหน นางแทบอยากจะโขกหัวให้แตกไปเสียเดี๋ยวนี้ ดีเสียอีกถ้าทำให้แม่สามีใจอ่อนได้ แต่พอได้ยินหลินซื่อกระซิบข้างหูเสียงเบา นางก็ต้องลุกขึ้นจากพื้นอย่างช่วยไม่ได้
ตอนนี้แม่สามียังโกรธอยู่ ถ้านางทะเลาะกับแม่สามีขึ้นมาจะคุยกันดี ๆ ได้อย่างไร?
“ท่านแม่ ข้าขอร้องท่าน ครั้งนี้โปรดยกโทษให้ข้าสักครั้ง ถ้าท่านไม่ยอมยกโทษให้ข้าจริง ๆ ข้าก็ทำได้เพียงผูกคอตายอยู่ที่หน้าประตูของบ้านสกุลจู ฮือฮือฮือ…ข้าไม่มีทางรอดแล้วจริง ๆ” แม้จางเยียนจะลุกขึ้นแล้วแต่คำพูดในปากกลับยังไม่หยุด “เด็กในท้องของข้าเป็นของพี่สามจริง ๆ ลองไปดูก็ได้ว่าลูกชายของแม่เฒ่าเหมยเป็น
