อดลูกแล้วค่อยพาตัวเด็กกลับบ้านมาก็ได้ หากเจ้าอยากให้พวกเรายอมรับลูกสะใภ้ พวกเราก็จะยอมรับนาง แต่หากเจ้าไม่อยากให้ยอมรับ ถึงตอนนั้นพวกเราก็บอกว่านางตายตอนคลอดลูกไปแล้ว คิดเสียว่าจบ ๆ กันไป ในตอนนี้ก็คงจะไม่มีเรื่องแบบนี้แล้ว”
“ข้าไม่คิดจะบังคับเจ้า เพียงแต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าต้องเป็นคนตัดสินใจเอง เจ้าคิดให้ชัดเจนเถอะว่าเจ้ายังสามารถอยู่กับจางเยียนต่อไปในอนาคตได้หรือไม่?” เย่อวี๋หรานมองจูซานแล้วพูดต่อ “ไม่ใช่เพื่อเด็กแต่เพื่อตัวเจ้าเอง เจ้าต้องคิดให้ดี ถ้าไม่มีลูกคนนี้เจ้าจะสามารถอยู่กับนางต่อไปได้หรือไม่? ข้าหวังว่าเจ้าจะได้อยู่กับคนที่เจ้าชอบจริง ๆ และแก่เฒ่าไปด้วยกัน ไม่ใช่ ‘แต่งงาน’ กับคนอื่นเพราะว่าเพื่อลูก นั่นมันเหนื่อยเกินไป เจ้ายังอายุน้อยไม่ควรจะต้องมาใช้ชีวิตแบบนั้น…”
นางไม่ได้ต่อว่าจูซานว่าทำไมถึงไม่บอกนางเรื่องที่ไปพบกับจางเยียนเมื่อวานนี้ วันนี้นางจะได้ไม่ถูกคนทำให้ ‘รับมือไม่ทัน’
บางครั้งเรื่องของสามีภรรยาก็ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะสามารถเข้าไปก้าวก่ายได้ บางสิ่งบางอย่างเรื่องที่คนคิดว่าแน่นอนแต่กับสามีภรรยานั้นอาจไม่เป็นเช่นนั้น
อายุของจูซานนั้นยังไม่มาก ถ้าเขาอยู่ในโลกเมื่อชีวิตก่อนของนางก็คงอยู่ในวัยเรียนมหาวิทยาลัยเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับมีลูกคนหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน จะไม่ให้สับสนวุ่นวายใจได้หรือ?
“ท่านแม่…” จูซานรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมา เขาคาดไม่ถึงว่าท่านแม่จะ
