าม
หลังจัดการเรียบร้อยแล้ว เย่อวี๋หรานก็เรียกจูซานไปที่สวนหลังบ้านเพื่อถามเขาว่ามีแผนจัดการอย่างไร
เรื่องของจางเยียนจะว่าจัดการได้ก็ได้ จะว่าจัดการยากก็ยาก
จัดการได้ตรงที่จางเยียนยังไม่ได้นอกใจและไม่ได้นอกกาย อยู่ในขอบเขตที่ยังไม่ถือว่า “ทรยศ” จูซาน แต่ความยากอยู่ที่ ‘ความรุนแรง’ ของผู้หญิงในยุคนี้ รวมถึงว่าจูซานคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้
แน่นอนว่าเย่อวี๋หรานไม่ชอบจางเยียนคนนี้ เพราะจางเยียนดูจะใจกล้ามากเกินไปในสภาพแวดล้อมแบบนี้ และยังกล้าทำเรื่องแบบนั้นอีกด้วย นางคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าถ้าฝังระเบิดเวลาเช่นนี้ไว้ในบ้าน จางเยียนจะสร้างปัญหาอะไรอีกในอนาคต
คงจะเป็นปัญหาไม่รู้จบสิ้น ดังนั้นความเห็นส่วนตัวของนางคือ รีบจัดการแก้ไขเรื่องของปัญหายุ่งเหยิงนี้ให้เร็วที่สุด
จูซานก้มหน้าไม่พูดไม่จา
“โธ่…” เย่อวี๋หรานทอดถอนใจและมองความผิดของตัวเอง “ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ตอนนั้นข้าควรให้พวกเจ้าพบหน้ากันเสียก่อน เช่นนั้นบางทีอาจจะไม่มีเรื่องแบบนี้”
“ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านเลย” จูซานเปิดปากพูดทันที แต่พอพูดจบประโยคนี้เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เย่อวี๋หรานไม่กลัวว่าเขาจะไม่อยากพูด แต่กลัวว่าเขาจะไม่ยอมพูดสักประโยคมากกว่า ตราบใดที่เปิดปากพูดแบบนี้ในภายหลังก็ยังหาวิธีดี ๆ ได้ “ไม่เกี่ยวได้อย่างไร? ถ้าตอนนั้นพวกเรารู้ว่านางท้อง พวกเราก็รับนางกลับบ้าน เรื่องมันก็จบ หรือจัดหาสถานที่ให้นาง รอนางคล
