บทที่ 150 สร้างปัญหา
“มีอะไรน่ะ ทำไมประตูถึงปิดเล่า?”
“ยัยปากสว่าง เจ้าให้พวกข้ามาดูอะไรกันแน่?”
…..
คนกลุ่มนั้นทำได้เพียงรุมถามหญิงปากสว่าง
หญิงปากสว่างคิดไม่ถึงว่าสกุลจูจะไม่ทะเลาะกัน และนั่นจึงทำให้รู้สึกว่าผิดแผน เรื่องนี้ระหว่างออกจากปากของพวกเขากับออกจากปากของนาง มันจะเป็นเรื่องเดียวกันหรือ?
แต่นางไม่คิดจะยอมให้เรื่องนี้จบง่าย ๆ ท้ายที่สุดก็ยังพูดยุยงกลุ่ม ‘เมียช่างพูด’ อีกด้วย
เย่อวี๋หรานนั่งลงที่เก้าอี้ตรงกลาง แล้วให้พวกลูกสะใภ้คนอื่น ๆ นั่งลง ส่วนพวกลูกชายยืนเรียงกันเป็นสองแถว
จูเหล่าโถวกับจางเยียนยืนอยู่หน้าห้องโถง รู้สึกราวกับกำลังถูก ‘สอบสวน’
คนแรกเดิมทีก็ไม่มีความกล้าอยู่แล้ว ส่วนอีกคนก็กินปูนร้อนท้อง ครั้งนี้มันจบแล้ว ทั้งสองคนถูกทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ และล้วนมองไปทางเย่อวี๋หรานด้วยสายตา ‘หวาดกลัว’
“เด็กในท้องเจ้าอายุกี่เดือน?” เย่อวี๋หรานถาม
จางเยียนตอบตามตรง “ประมาณเจ็ดเดือนเจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานนับเวลาในใจเงียบ ๆ ก็ได้คำตอบ แต่ยังถามอีกประโยคว่า “ลูกใคร?”
“พี่สามเจ้าค่ะ?”
“พี่สามคนไหน?”
จางเยียนเงยหน้ามองจูซาน “เขาเจ้าค่ะ”
นอกจากจูซานแล้ว คนอื่น ๆ ต่างรู้สึกว่าคำถามของเย่อวี๋หรานนั้นไร้สาระมาก ทำไมต้องถามด้วยว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกใคร? ก็ควรจะเป็นลูกของจูซานไม่ใช่หรือ?
“เจ้ารู้ดีแก่ใจใช่หรือไม่ว่าทำไมถึงถูกหย่า” เย่อวี๋หรานไม่สนใจสายตาของคนอื่น ๆ “เจ้าคิดว่าเจ้ายังจะสามารถกล
