เพิ่งมาหาข้าและบอกข้าขอรับ แต่ยังไม่ได้ไปพิสูจน์”
จางเยียนร้องไห้ขึ้นมาอย่างหนัก “อะไรนะ?! เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ! ฮือฮือฮือ…เสียแรงที่ข้าทนลำบากอุ้มท้องลูกของเจ้า อยากจะคลอดเด็กน้อยตัวจ้ำม่ำให้เจ้าสักคน แต่เจ้ากลับไม่เชื่อข้าหรือ? พระเจ้าช่างไร้ตาแล้ว…”
เย่อวี๋หรานเอ่ยขัดนาง “ไม่ต้องมาแหกปากร้องไห้ ถ้ายังไม่เลิกร้องก็ออกไปซะ”
จางเยียนหุบปากทันที นางสะอื้นเสียงเบาพลางเช็ดน้ำตา “ท่านแม่ ข้าไม่ได้โกหกจริง ๆ นะเจ้าคะ คนคนนั้นเป็นแค่คนทึ่มคนหนึ่ง ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ข้าตั้งท้องลูกของพี่สามจริง ๆ ข้าถูกคนใส่ความ…”
“งั้นเจ้าก็อุ้มท้องลูกของเจ้าสามไปให้คนอื่นเช่าเมียมางั้นสิ มันฟังขึ้นรึ?” เย่อวี๋หรานถามอย่างเย็นชา
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลินซื่อ และคนอื่น ๆ เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ
ไปเป็นเมียเช่ามางั้นหรือ
สวรรค์ นางบ้าไปแล้วหรือ?!
นั่นเป็นเรื่องที่คนจะทำได้หรือ? ตราบใดที่ครอบครัวยังมีชีวิตอยู่ จะมีครอบครัวไหนยอมทำเรื่องแบบนี้?
มีแต่ผู้ชายที่เป็นเศษสวะจริง ๆ เท่านั้นถึงจะคิดอยากเอาเมียตัวเองไปปล่อยเช่า
แล้วจูซานเป็นคนเช่นนั้นหรือ?
ย่อมไม่ใช่แน่นอน
จูเหล่าโถวเองก็เพิ่งจะมารู้ ‘ความจริง’ เอาตอนนี้ เขาจ้องจางเยียนอย่างโกรธแค้นอยากจะบี้นางให้ตายเสียทีเดียว
เช่นนั้นสาเหตุที่เมียเขาจัดการเรื่องหย่าสะใภ้ผู้นี้ก็ไม่ใช่เพราะนางไปทำอะไรให้เมียเขาโกรธ แต่เป็นเพราะนางใจกล้าเอาตัวเองไปปล่อยเช่าลับหลัง
