บทที่ 149 จูอันกู่
จางเยียนคิดในใจว่านางคงไม่คลอดเดี๋ยวนี้หรอก ยังไม่ครบแปดเดือนเลยนะ
“ท่านพ่อ จูซานรู้หรือไม่ว่าท่านมาที่นี่?” จางเยียนไม่อยากกลับไปกับพ่อสามี แต่ก็กลัวว่าพ่อสามีจะไม่พอใจ จึงรีบคิดหาข้ออ้าง
จริงด้วย ยังมีจูซานนี่นา เขาเป็นคนที่พานางมาที่นี่ ถ้าเขาไม่ตกลง นางก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น
“เขาเป็นคนขี้ขลาดตาขาว รู้จักแต่เชื่อฟังแม่ตัวเอง เจ้าถามถึงเขาทำไม? ถ้าเจ้าจะรอถามเขา อีกหลายร้อยปีก็คงไม่ได้กลับไปหรอก” จูเหล่าโถวได้ยินอย่างนั้นก็กล่าวอย่างโกรธกริ้ว “ตอนนี้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์กำลังปรนนิบัติเมียเจ้าสี่อยู่ ไม่มีเวลามาสนใจเจ้าหรอก เจ้าไม่กลับไปตอนนี้ แล้วจะรอถึงตอนไหนจึงจะกลับ? รอจนเมียเจ้าสี่คลอดเสร็จแล้ว พอเจ้ากลับไป เมียข้าก็มีเวลามาจัดการเจ้าพอดี เจ้าเข้าใจไหม?”
ทันใดนั้นพลันรู้สึกว่าภรรยาของเจ้าสามผู้นี้ออกจะเขลาอยู่บ้าง เวลามาถึงแล้วยังไม่รู้จักคว้าเอาไว้
ไม่ใช่ ท่านพ่อ ท่านไม่เข้าใจ จางเยียนเห็นพ่อสามีหันกลับไปนำทางแล้วก็ร้อนรนขึ้นมา “ท่านพ่อ ไม่ได้เจ้าค่ะ จูซานเป็นคนพาข้ามาที่นี่ ถ้าข้าไปแล้ว ข้ากลัวว่าเขาจะเคืองข้า…”
“กลัวเขาทำไม? เจ้าวางใจได้ เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง”
ฮือ…กลัวก็แต่ท่านจะจัดการไม่ไหวนั่นแหละ! จางเยียนกลัวมากจริง ๆ “ท่านพ่อ รอก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ หรือไม่อย่างนั้นก็เรียกจูซานมาบอกก่อนข้าถึงจะไป”
จูเหล่าโถวเห็นนางไม่ยอมไปกับตนเองก็ยิ่งโมโห “เจ้าหมายความว่าอ
