ย่างไร? เจ้าคิดว่าแม้แต่ข้าก็พูดอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม? เขาเป็นพ่อข้าหรือข้าเป็นพ่อเขากันแน่? คนอื่นดูถูกข้าก็แล้วไปเถอะ แต่ลูกสะใภ้อย่างเจ้ายังจะมาดูถูกข้าที่เป็นพ่อสามีด้วยรึ?”
น้ำเสียงเกรี้ยวกราดท่าทางดุดัน ลูกตาโปนถลน ทำเอาจางเยียนตกใจขวัญหาย
นางไม่เคยเห็นพ่อสามีโกรธเกรี้ยวเช่นนี้มาก่อนเลย แต่ก็ไม่เข้าใจว่าตนเองไปยั่วโทสะพ่อสามีตรงไหนเข้า จึงรีบอธิบายอย่างระมัดระวัง “ไม่ใช่นะเจ้าคะ ท่านพ่อ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ไม่เคารพท่าน แต่เป็นเพราะข้าเป็นเมียจูซาน ต่อไปก็คงใช้ชีวิตร่วมกับเขา ข้าเป็นแค่สตรีคนหนึ่ง ถ้าทำให้เขาไม่พอใจแล้ว ต่อไปข้าจะอยู่กับเขาอย่างไร? ต่อให้มีท่านพ่อปกป้อง ถ้าเขาเป็นตายร้ายดีก็ไม่สนใจข้า สุดท้ายคนที่เสียเปรียบก็เป็นข้าอยู่ดี…”
“พูดไปพูดมา เจ้าก็คิดว่าข้าไม่มีปัญญาจัดการเจ้าสามสินะ? กล่าวเช่นนี้ หมายความว่าทั้งครอบครัวมีแค่หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่จัดการเจ้าสามได้ล่ะสิ?” จูเหล่าโถวคาดคั้น
เขาโมโหจนแทบบ้าแล้ว หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์รังเกียจที่เขาไร้ประโยชน์ แม้แต่คนในครอบครัวก็เลี้ยงไม่ไหว เจ้าสามระแวงว่าเขากับแม่ม่ายฉินคบชู้ ส่วนตอนนี้เล่า กระทั่งสะใภ้ที่ถูกหย่าไปแล้วยังคลางแคลงในตัวเขาอีก?!
“เปล่านะเจ้าคะ ท่านพ่อ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…”
คราวนี้จูเหล่าโถวถูกยั่วโทสะจริง ๆ แล้ว ไม่ว่าจางเยียนจะอธิบายอย่างไรเขาก็ไม่ฟัง
ถ้านางตามเขากลับไป เขาจึงจะเชื่อว่าที่นางพูดม
