บทที่ 148 จูเหล่าโถวโมโหแล้ว
จูซานพลันกังวลขึ้นมา “พี่สะใภ้ใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง?”
“พี่สะใภ้ใหญ่? น่าจะไม่เป็นไรกระมัง” จูอู่ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ “ท่านก็รู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่แต่ไหนมาก็เป็นแบบนั้น”
ช่วงหลังมานี้มุมมองที่จูซานมีต่อมารดาเกิดความเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ คิดว่ามารดาไม่น่าจะทำอะไรเลอะเลือนเช่นนั้น จึงตัดสินใจว่าจะคอยดูไปก่อน
เย่อวี๋หรานย่อมไม่ได้เจตนาทำพลาดเช่นนี้ นางแค่คิดไม่ถึงว่าการพักฟื้นหลังคลอดอย่างมีหลักการในสายตานาง กลับกลายเป็นความลำเอียงรักหลี่ซื่อในสายตาทุกคน
หลานคลอดออกมาแล้ว เย่อวี๋หรานจึงสังเกตว่าเวลานี้จูเหล่าโถวไม่อยู่ที่เรือน?
“เห็นพ่อของพวกเจ้าไหม?”
จูซานกับจูอู่ส่ายศีรษะ
เย่อวี๋หรานไปถามเหล่าลูกสะใภ้ “เห็นพ่อของพวกเจ้าไหม?”
เหล่าลูกสะใภ้ก็ส่ายศีรษะเช่นกัน
กลับเป็นจูปาเม่ยที่เอ่ยขึ้นมา “เมื่อครู่ ข้าเหมือนจะเห็นว่ามีคนมาหาท่านพ่อ คงออกไปข้างนอกแล้วเจ้าค่ะ”
“พ่อเจ้านี่ก็จริง ๆ เลย พวกเรากำลังง่วนกับการทำคลอด เขากลับไม่อยู่เฝ้าเรือนเอาไว้ ออกไปข้างนอกทำไม?” เย่อวี๋หรานบ่น
คลอดลูกเป็นเรื่องใหญ่ ในเรือนเกิดเรื่องเช่นนี้ เขาในฐานะหัวหน้าครอบครัวกลับไม่อยู่เฝ้าบ้าน วิ่งแจ้นออกไปข้างนอกทำไม?
ยังมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าสตรีที่กำลังคลอดลูกอีกหรือ?
“ท่านแม่ ท่านหาท่านพ่อทำไม?”
“จะให้ตั้งชื่อให้ซาลาเปาน้อย”
จูปาเม่ยกะพริบตาเป็นเชิงไม่เข้าใจ “ซาลาเปาน้อย?”
“หมายถึงซานเป่า”
“ท
