่านแม่ตั้งชื่อเล่นให้เขาว่าซาลาเปาน้อยหรือเจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานอับจนถ้อยคำ “ซาลาเปาน้อยหมายถึงเด็กทารก ทั้งสองอย่างขาว ๆ อ้วน ๆ เหมือนกัน ต่างกันตรงไหน?”
“เอ่อ ท่านแม่ ซานเป่าดูไปแล้วตัวแดง ๆ ไม่เหมือนซาลาเปาสักนิด”
“อีกไม่กี่วันเดี๋ยวเจ้าก็รู้”
……
ขณะนั้นจูเหล่าโถวกำลังทำอะไรน่ะหรือ?
เดิมทีระหว่างที่คนทั้งครอบครัวกำลังง่วนอยู่กับการคลอดลูกของหลี่ซื่อ เขาก็กำลังเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายอยู่ในลานเรือน
แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของเขา คิดว่าไม่น่าจะคลอดเร็วขนาดนั้น จึงยืนอยู่บริเวณมุมกำแพง ผู้ใดจะคาดว่าในเวลาเช่นนี้ หญิงปากสว่างข้างบ้านกลับกวักมือเรียกเขาออกไปด้วยสีหน้าลึกลับ
เขาเห็นว่าคงอีกพักใหญ่จึงเดินออกไป
“มีธุระอะไรกับข้า? ในเรือนกำลังคลอดลูก จะขาดคนไม่ได้” จูเหล่าโถวออกมาได้ก็บอกหญิงปากสว่างไปเช่นนั้น
“ชู่ว…” หญิงปากสว่างรีบบอกให้เขาลดเสียงลง ให้เขาไปคุยกับนางบริเวณห่างออกไปสักหน่อย
“อย่ามาลากกันแบบนี้ คนอื่นเห็นเข้าจะคิดอย่างไร?” คราวก่อนเขาเพิ่งถูกลูกชายจับผิดเรื่องที่ไปหาแม่ม่ายฉิน จูเหล่าโถวไม่อยากถูกจับผิดอีกเป็นครั้งที่สองหรอกนะ
“มีเรื่องจริง ๆ เรื่องใหญ่เชียวล่ะ”
“เรื่องใหญ่อะไร?”
จูเหล่าโถวตามนางไปถึงบริเวณที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง
“เมียของเจ้าสามบ้านเจ้า เจ้ายังจำได้หรือไม่?”
“มีอะไรรึ?” จูเหล่าโถวสงสัย คนก็หย่าไปแล้วยังจะมาถามเรื่องนี้ทำไม?
“เมื่อวานข้าไปเห็นนางน่ะสิ” หญ
