ิงปากสว่างทำท่าทางประกอบ “อุ้มท้องโตเท่านี้ แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นเมียเจ้าสามบ้านเจ้า แปลกแท้ ๆ ต่างก็เป็นคนท้องเหมือนกัน ทำไมเมียเจ้าสี่บ้านเจ้ากลับอยู่สบายในเรือน แต่เมียเจ้าสามกลับถูกหย่าเสียได้?”
“อะไรนะ?! เจ้าหมายความว่าเมียเจ้าสามท้องแล้วงั้นหรือ?!” จูเหล่าโถวไม่รู้ว่ามีเรื่องเช่นนี้ ดวงตาจึงเบิกกว้าง ท่าทางก็ตกตะลึง
“เจ้ายังไม่รู้?” หญิงปากสว่างมองเขาอย่างเห็นใจ “ดูท่าเมียเจ้าคงปิดบังเจ้าสินะ ข้าบอกเจ้าเลยว่าท้องใหญ่ขนาดนั้น เล็กกว่าเมียเจ้าสี่บ้านเจ้าหน่อยเดียว ต้องเป็นลูกของเจ้าสามบ้านเจ้าแน่นอน ตอนนั้นเมียเจ้าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหย่าเมียลูกชายเจ้าให้ได้ ทำไมเจ้าไม่ถามให้รู้เรื่องรู้ราวก่อน? คิดว่ามีเรื่องซับซ้อนซ่อนเงื่อนอยู่หรือเปล่า?”
“ยังจะมีเรื่องอะไรได้ คงเพราะเมียเจ้าสามทำให้นางไม่พอใจน่ะสิ นางโมโหขึ้นมาก็เลยปลดคนไปทั้งอย่างนั้น” จูเหล่าโถวโมโหจนหายใจแรง
เขาไม่อยากจะเชื่อเลย เขารู้ว่าภรรยาผู้นี้เป็นจอมเผด็จการ แต่ไหนมาก็มักให้ความสำคัญกับลูกสาวมากกว่าลูกชาย ภรรยาเจ้าสามตั้งครรภ์แล้ว เรื่องใหญ่เพียงใดก็ไม่ควรปลดภรรยาลูกชายเวลานี้
“ไม่ได้การ ข้าต้องกลับไปคุยกับนางสักหน่อย” จูเหล่าโถวพูดพลางทำท่าจะกลับไป
แต่หญิงปากสว่างรีบรั้งเขาไว้ “นี่ อย่าเพิ่งรีบไปสิ ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ”
“มีเรื่องอะไรอีก?”
“เจ้าไม่ถามข้าหน่อยหรือว่าไปเห็นเมียเจ้าสามบ้านเจ้าที่ไหน?”
“ที่ไหน?”
จูเหล่าโถว
