คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าสามเด็กบ้านั่นจะกลัวมารดาขนาดนี้ ภรรยาตัวเองอุ้มท้องโตมาหา แต่กลับให้ไปอยู่ในกระท่อมร้าง?
เขาไม่กลัวว่าภรรยากับลูกของตัวเองจะเกิดเรื่องงั้นรึ?
จูเหล่าโถวโมโหอย่างมาก อยากจะกลับไปตีสั่งสอนเจ้าสามเสียเดี๋ยวนั้น
ลูกผู้ชายอกสามศอกกลับเติบใหญ่ขึ้นมาเป็นคนไร้น้ำยาแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน?
มารดามันเถอะ ไม่เห็นจะเหมือนเขาเลยสักนิด!
หนนี้หญิงปากสว่างไม่ได้ห้ามจูเหล่าโถว แต่แสร้งทำเป็นรั้งไว้เล็กน้อยแล้วปล่อยคนไป และไม่วายร้องตามหลังมาแต่ไกล “อย่าทะเลาะกับเมียเจ้าล่ะ มีอะไรค่อย ๆ พูด ค่อย ๆ จา”
แต่เมื่อหันกลับมา นางก็เริ่มครุ่นคิดว่าจะ ‘ล่อ’ คนในหมู่บ้านมาชมความครึกครื้นที่เรือนสกุลจูอย่างไร
จุ๊ ๆๆๆ…คนหนึ่งคลอด อีกคนตั้งท้อง ช่างน่าสนใจจริง ๆ
ผู้ใดใช้ให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ไม่ช่วยนางย้อมสีผ้เล่า ดูเถอะว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร
จูเหล่าโถวไม่สนใจหญิงปากสว่างแม้แต่น้อย แต่ตรงไปยังทิศทางกระท่อมร้างที่นางพูดถึง
ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าภูเขาฝั่งนี้มีกระท่อมร้างอยู่ด้วย ทำให้ต้องเสียเวลาอ้อมหาอยู่พักหนึ่ง
ภายในกระท่อม จางเยียนที่ใช้น้ำจากในแม่น้ำล้างหน้าเสร็จแล้วกำลังนอนอยู่บนเตียงหญ้าฟาง คาดเดาว่าอีกสักหน่อยจูซานจะเอาอะไรมาให้นางกิน ปลาแห้งที่ได้กินเมื่อเย็นวานก็ดี มันเทศก็ได้ ล้วนแต่อร่อยเลิศทั้งนั้น ถ้าได้กินอีกสักหลายครั้งก็ดีน่ะสิ
ระหว่างที่นางกำลังคิดไปเรื่อยอย
