บทที่ 147 คนโปรดกับคนที่ไม่ได้รับความโปรดปราน
เย่อวี๋หรานคิดไม่ถึงว่าหลี่ซื่อจะคลอดเร็วขนาดนี้จึงรีบเปิดผ้าห่มออกดู
ศีรษะของทารกโผล่ออกมาแล้ว
“เมียเจ้าใหญ่ รีบเอากรรไกรไปจุ่มน้ำร้อนเร็วเข้า หัวเด็กออกมาแล้ว”
ชาติที่แล้วเย่อวี๋หรานเคยได้ยินคนพูดกันว่าขั้นตอนที่ยากที่สุดของการคลอดบุตรก็คือศีรษะของทารก เมื่อศีรษะของทารกออกมาแล้ว ขั้นตอนหลังจากนั้นก็จะสิ้นสุดอย่างรวดเร็ว
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เพราะระหว่างที่หลิ่วซื่อกุลีกุจอเอากรรไกรไปลวกในน้ำร้อน หลี่ซื่อที่พักยกหายใจก็ออกแรงอีกครั้ง จากนั้นร่างกายของทารกก็ตามออกมา
ยามนั้นเย่อวี๋หรานนึกยินดียิ่งนัก ชาติที่แล้วนางอาจไม่เคยคลอดลูกมาก่อน แต่เจ้าของร่างเดิมเคยคลอดลูกมาแล้วนี่นา
ดังนั้นทารกคลอดออกมาแล้วต้องทำอย่างไรบ้าง นางกระจ่างใจยิ่งนัก
ตัดสายสะดือ เอาเชือกป่านมารัดไว้ ทาผงขี้เถ้า…
น้ำร้อนอ่างที่สองมาถึงช้า แต่ยังร้อนอยู่มาก ยังไม่อาจนำมาใช้ได้
เย่อวี๋หรานสั่งให้คนเอาอ่างน้ำตักน้ำมาผสมน้ำร้อน กระทั่งสัมผัสแล้วอุ่น ๆ จึงเอาผ้าเช็ดหน้าจุ่มน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้ทารก
“ท่านแม่ ทำไมเขาไม่ร้องเลยเจ้าคะ คงไม่ได้เป็นเด็กสมองทึ่มหรอกนะ?!” หลี่ซื่อที่นอนบนเตียงยังมีสติอยู่ นางเบิกตากว้าง เหมือนไม่อยากเชื่อว่าเด็กจะคลอดออกมาทั้งอย่างนี้
“เหลวไหล เมื่อครู่เขาร้องอุแว้แล้วไม่ใช่รึ?” เย่อวี๋หรานกล่าว
“นั่นก็เรียกว่าร้องไห้? พูดกันว่าทารกยิ่งร้องไห้เสี
