นเท่ห์ “อะไรนะเจ้าคะ?”
หลิ่วซื่อก็ไม่ค่อยเข้าใจเช่นกัน เพราะตอนที่นางคลอดลูก แม่สามีไม่ยอมเข้ามาในห้องคลอดด้วยซ้ำ ไม่รู้สักนิดว่าแม่สามีจะ ‘พิถีพิถัน’ ขนาดนี้
ระหว่างที่พวกนางรอให้หลี่ซื่อคลอดรกออกมา หมอตำแยก็มาถึงอย่างล่าช้า
“คลอดเร็วขนาดนี้เชียว? ขอแสดงความยินดีด้วย” หมอตำแยได้ยินว่าคลอดเด็กออกมาแล้วก็ไม่รู้สึกว่าตนเองมาเสียเที่ยวสักนิด นั่นลูกสะใภ้ของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์เชียวนะ นางจะล่วงเกินใครก็ได้แต่ไม่อาจล่วงเกินหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์
“ท่านแม่ ข้ายังไม่เห็นลูกเลย เขาหน้าตาอย่างไรขอรับ? เหมือนข้าหรือไม่?” จูซื่อชะเง้อชะแง้อยู่ข้าง ๆ ด้วยความอยากเห็นหน้าลูก
“เจ้ารีบอะไร? รอข้างนอกไปก่อน” เย่อวี๋หรานรู้จักวางตัวกว่าเจ้าของร่างเดิม ไม่ปล่อยให้หมอตำแยมาเสียเปล่า
นางไม่เพียงนำเงินสิบอีแปะมาให้เท่านั้น แต่ยังให้หลินซื่อเอาเต้าหู้ชิ้นหนึ่งมาให้หมอตำแย จากนั้นก็ส่งคนกลับไป
หลังคลอดออกมาแล้ว เย่อวี๋หรานก็บอกหลิ่วซื่อเช็ดตัวให้หลี่ซื่อแล้วเปลี่ยนผ้าห่มให้อีกครั้ง ต่อมาค่อยสังเกตว่าห้องนั้นมีปัญหาเรื่องการระบายอากาศ
“ท่านแม่ น้องสะใภ้สี่เพิ่งคลอดลูก ไม่ควรถูกลมใช่ไหมเจ้าคะ?” หลิ่วซื่อได้ยินว่าต้องเปิดประตูหน้าต่างทิ้งไว้ก็นึกกังวล แต่นางไม่กล้าคาดคั้นหาเหตุผลกับมารดา จึงได้แต่เอ่ยถามเสียงเบา
นางคิดว่าทำแบบนี้จะได้ไม่ผิดต่อหลี่ซื่อ
“อากาศร้อนเพียงนี้ เจ้าคิดจะปล่อยให้เมียเจ้าสี่ขาดอากาศหายใจตายหร
