บทที่ 146 คลอดลูก
ปกติจูซื่อมักจะตื่นนอนเวลานี้ แต่ในวันนี้ข้างกายพลันมีเสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นมา ทำเอาเขาสะดุ้งตกใจทันที
“เป็นอะไร? เจ้าไม่สบายตรงไหน?!”
หลายวันมานี้ มารดากำชับกับเขาบ่อย ๆ ว่าหลี่ซื่ออาจคลอดเมื่อไหร่ก็ได้ ตอนกลางคืนอย่าหลับลึกเกินไป มีอะไรก็ให้ไปรายงานนาง
สวรรค์จึงทราบว่าทุกทีขึ้นเตียงได้ไม่นานจูซื่อก็หลับเป็นตาย ฟ้าร้องยังไม่รู้สึกตัว
แต่เพราะต้องตื่นเช้าไปเก็บแหตกปลาจนเคยชิน ทำให้นิสัยการนอนของเขาเปลี่ยนแปลงไป
“ไม่ ไม่เป็นไร…” หลี่ซื่อฝืนพูด
“ยังจะมาไม่เป็นไรอีก เจ้าเหงื่อโชกหมดแล้ว ไม่ได้การ ข้าต้องไปบอกท่านแม่” จูซื่อเห็นอยู่เต็มตา ภรรยาของเขาปากบอกไม่เป็นไร แต่กลับกัดริมฝีปากจนซีดไปหมดแล้ว จะไม่เป็นไรได้อย่างไร?
ที่มารดาของเขาพูดคงหมายถึงสถานการณ์แบบนี้สินะ?
หลี่ซื่อรีบดึงมือเขาไว้ “อย่า อย่าบอกท่านแม่ เมื่อวานข้าไม่เชื่อฟังท่านแม่ จะออกไปเดินเล่นให้ได้ พอกลับมาก็ไม่สบายตัว…ถ้าท่านแม่รู้เข้าจะต้องตำหนิข้าแน่นอน”
นางอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร กลัวว่าจูซื่อจะทำให้ตนเองถูกแม่สามีตำหนิ
จูซื่อแทบหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “เจ้าทรมานจนมีสภาพนี้แล้วยังกลัวท่านแม่ด่า? ถ้าเจ้ากลัวนักแล้วออกไปทำไม? เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านแม่มักบอกข้าประจำว่าบางทีเจ้าก็ประมาทเลินเล่อ ไม่ยอมตระหนักว่าตัวเองใกล้จะคลอดอยู่แล้ว ให้ข้าคอยสังเกตเอาไว้ กลัวว่าเจ้าจะเกิดเรื่อง เจ้ากลับไม่เชื่อฟังท่านแม่
