แล้ว หลินซื่อเองก็กระอักกระอ่วนใจไม่เบา แต่ด้วยความที่เป็นภรรยามือใหม่ที่ยังไม่เคยคลอดลูกมาก่อน นางไม่รู้จริง ๆ ว่าเวลานี้ควรทำอะไร
“ก่อนหน้านี้ข้าให้เจ้าเตรียมผ้าห่มเอาไว้ เจ้าเตรียมไว้แล้วใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานถอดกางเกงของหลี่ซื่อออกเพื่อดูปากมดลูก คิดไม่ถึงเลยว่าปากมดลูกจะเปิดกว้างขนาดนั้นแล้ว น้ำคร่ำเปียกชุ่มกางเกง หลี่ซื่อไม่รู้สึกตัวเลยหรือว่ามีของบางอย่างไหลออกมา?
หลี่ซื่อตอบอย่างอับอายว่า “ข้านึกว่าเป็นเลือด…”
“เลือดไหลแล้วเจ้ายังไม่รู้จักร้องเรียกคน ไม่รักชีวิตแล้วรึ?” เย่อวี๋หรานได้ยินดังนั้นก็โมโห ด่านางไปยกหนึ่ง
หลี่ซื่อชอกช้ำใจ นางกลัวว่าจะถูกด่าจึงไม่กล้าพูดต่างหาก
สวรรค์เท่านั้นจึงทราบว่าตอนนางสัมผัสได้ว่าช่วงล่างมีบางอย่างไหลออกมา แค่คิดว่าเป็นเลือดก็กลัวว่าตนเองจะต้องตายเสียแล้ว ไฉนเลยจะกล้าไปแตะต้องอีก?
นางจินตนาการถึงภาพน่ากลัวมากมาย…
เย่อวี๋หรานไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว รีบบอกให้หลินซื่อเอาผ้าห่มที่หลี่ซื่อเตรียมเอาไว้ออกมา เปลี่ยนผ้าห่มให้หลี่ซื่อ แล้วเอาอันเก่าออกไปผึ่ง
“เมียเจ้าห้า เจ้าแวะเอาน้ำร้อนจากในครัวมาด้วย”
“เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว ท่านแม่” หลินซื่อมือเท้าคล่องแคล่ว ตระหนักว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันถึงชีวิตคน ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย
เย่อวี๋หรานหันมาบอกหลี่ซื่อว่าหมอตำแยใกล้จะมาถึงแล้ว ถ้านางรอไหวก็รอไปก่อน ถ้ารอไม่ไหว สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกำลังแทรกตัวออ
