ามผิดทันที “ท่านแม่ ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าไม่กล้าอีกแล้ว ข้าแค่เดินเล่นรอบหมู่บ้านไปรอบเดียว ข้าอดใจไม่ไหวจริง ๆ อยากออกไปเดินเล่นสักหน่อย…”
“เจ้าพูดอะไรของเจ้า?” เย่อวี๋หรานเดินไปถึงข้างเตียง ลูบไล้หน้าผากหลี่ซื่อแล้วจับชีพจรนาง
เย่อวี๋หรานย่อมจับชีพจรไม่เป็นอยู่แล้ว แต่นางพอรู้ว่าชีพจรของคนปกติอยู่ที่ประมาณเท่าไหร่ ลองจับดูแล้วเทียบกันสักหน่อย ขอแค่ไม่ต่างกันมากก็พอ
นางจับชีพจรพลางถามว่า “เริ่มเจ็บตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“กลับมาก็ปวดแล้วเจ้าค่ะ…” หลี่ซื่อพูดเสียงเบา “แค่ปวดนิดหน่อยเท่านั้น จริง ๆ นะเจ้าคะ ท่านแม่ ตอนแรกปวดนิดเดียว ข้าไม่เจ็บไม่คันด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ได้ปวดตลอดเวลา เว้นช่วงไปนานค่อยปวดขึ้นมาอีก…แต่ตอนใกล้จะสว่าง มันเริ่มเจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ ข้าอดไม่ไหว…”
ครั้นกำลังพูดอยู่ หลี่ซื่อก็ร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด
“งั้นก็ใช่แล้ว น่าจะใกล้คลอดแล้วกระมัง เจ้าอย่าขยับ ข้าขอดูหน่อย” เย่อวี๋หรานกล่าวพลางเลิกผ้าห่มบนตัวหลี่ซื่อ
หลี่ซื่อสะดุ้ง แต่ไม่รู้ว่าตกใจคำพูดของเย่อวี๋หรานหรือถูกการกระทำของเย่อวี๋หรานทำให้ตกใจกันแน่
“อยู่นิ่ง ๆ”
“ท่านแม่ ท่านอย่าถอดกางเกงข้าสิ”
“เจ้าจะคลอดอยู่แล้ว ไม่ถอดออกแล้วจะคลอดอย่างไร?”
หลี่ซื่อ “…” ก็ข้าอายนี่นา
จูซื่อถอดกางเกงนางก็แล้วไปเถอะ แต่มาถูกแม่สามีถอดกางเกงด้วย มันใช่เรื่องไหม?
โดยเฉพาะตอนนี้หลินซื่อยังยืนอยู่ข้าง ๆ น่าอายยิ่งนัก
ความจริง
