บทที่ 145 เขาไม่กล้าเชื่อใจนางอีกแล้ว
เมื่อเข้าไปใกล้ นางก็ได้ยินเสียงผู้หญิงดังมาจากข้านใน ทั้งยังคุ้นหูอยู่บ้าง
แม้หญิงปากสว่างจะคิดไม่ออกว่าเป็นใครแต่ก็ยังนึกตกใจ ลูกชายคนที่สามของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์เพิ่งจะหย่าภรรยาไปไม่ใช่หรือ ไม่ทันไรก็มาข้องแวะกับผู้หญิงอีกคนแล้ว?
คงไม่ใช่ว่าเริ่มสานสัมพันธ์กันตั้งแต่ยังไม่หย่าภรรยาหรอกนะ?
ทันใดนั้น ข้างในก็มีเสียงตื่นเต้นดีใจดังขึ้น “โหยวโหย่ว เจ้าดูเร็ว ลูกในท้องข้าดิ้นแล้ว”
“จริงรึ?!” ต่อจากนั้นคือน้ำเสียงแตกตื่นยินดีของจูซาน “ข้าขอจับหน่อย”
“เจ้าจับดูสิ สัมผัสได้หรือไม่?”
“สัมผัสได้แล้ว เขาดิ้นจริง ๆ ด้วย”
……
อะไรนะ?! ถึงกับมีลูกกันแล้ว?! หญิงปากสว่างหาช่องส่องดูว่าเสียงที่คุ้นหูนั้นเป็นเสียงของลูกสาวบ้านไหนกันแน่
อย่าให้เป็นลูกสาวที่ยังไม่ออกเรือนของใครสักคนก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นก็มีเรื่องสนุกให้ดูแล้วสิ
แต่สิ่งที่นางคิดไม่ถึงก็คือเจ้าของน้ำเสียงนั้นหาใช่ใครที่ไหน แต่เป็นภรรยาผู้ถูกหย่าขาดไปแล้วของจูซาน?!
หญิงปากสว่างเบิกตากว้าง ลือกันว่าจูซานถูกภรรยาสวมหมวกเขียวไม่ใช่หรือไร หรือเรื่องราวไม่ได้เป็นเช่นนั้น?
จุ๊ ๆๆๆ…หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็ช่างใจดำจริง ๆ ถึงกับใจร้ายปลดลูกสะใภ้ได้ลงคอ ช่างเป็นสตรีใจดำอำมหิตยิ่งนัก
หญิงปากสว่างคิดว่าตนเองจับจุดอ่อนของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ได้แล้ว
ถ้าจูเหล่าโถวรู้เรื่องนี้จะต้องมีปากเสียงกับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์แน่นอน
นางอ
