ง เป็นคนมากอุบายกล้าคิดกล้าทำ ถ้าไม่ระวังเอาไว้ก็ไม่รู้จะชักนำเภทภัยแบบไหนมาให้
แต่ถ้าสิ่งที่นางพูดมาเป็นความจริง…
จูซานไม่แน่ใจว่าตนเองจะยกโทษให้นางได้หรือไม่
ถ้านางไม่ตั้งครรภ์ เรื่องนี้ผ่านแล้วก็ผ่านไป แต่นางกลับเป็นมารดาของลูกของเขาเสียแล้ว ต่อไปเขาจะอธิบายให้ลูกฟังว่าอย่างไร?
จางเยียนเห็นว่าสีท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิททั้งยังได้ยินเสียงลมพัดหวีดหวิวก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา “โหยวโหย่ว เจ้าคงจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้าใช่ไหม? ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ ข้าอยู่ที่นี่คนเดียว ข้ากลัว”
“อืม” จูซานรับปาก
กระท่อมหลังนี้อยู่ห่างไกลผู้คน ปกติก็มีเพียงเขากับน้องชายแวะมาพักบ้างตอนขึ้นเขามาจับนก นอกจากนั้นก็ไม่มีใครมาอีก
แต่ถึงจะปลอดคนก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีสัตว์ร้ายแวะเวียนมา
นางเป็นผู้หญิงอุ้มท้องแก่อยู่ที่นี่คนเดียว เขาจะวางใจได้อย่างไร?
ไม่ใช่เพื่อนางก็เพื่อลูกคนนี้ เขาจำเป็นต้องปกป้องให้ดี
“โหยวโหย่ว เจ้าช่างดีจริง ๆ!” จางเยียนพลันรู้สึกซาบซึ้งใจ อยากโผเข้าสู่อ้อมกอดเขาออดอ้อนเอาใจสักครา
จูซานยั้งไหล่ของนางเอาไว้อีกครั้ง ไม่ให้นางเข้ามาใกล้
“โหยวโหย่ว เจ้าทำอะไร? ทำไมไม่ให้ข้ากอดเจ้า?” จวบจนบัดนี้ จางเยียนจึงเพิ่งสังเกตว่าท่าทีที่จูซานมีต่อตนเองเย็นชากว่าในอดีตมากนัก
แต่นางไม่เต็มใจเชื่อ นางใกล้จะคลอดลูกให้เขาอยู่รอมร่อ เขาจะเปลี่ยนไปได้อย่างไร?
“เจ้าท้องโตขนาดนี้ยังไม่รู้จักกลัวว่าจะกระทบถึงลูกใน
