เขามาได้ พวกนางก็ขโมยกันไปแล้วรอบหนึ่ง”
“หลังจากนั้นเล่า?” เย่อวี๋หรานถามชี้นำต่อไป
“หลังจากนั้น? หลังจากนั้นเหมือนจะไม่มีแล้วเจ้าค่ะ” จูปาเม่ยถามอย่างไม่ใคร่เข้าใจ “หลังจากนั้นท่านแม่อนุญาตให้พวกนางมีเงินส่วนตัวได้แล้ว หากในเรือนมีอะไร ท่านแม่ก็จะบอกให้พวกนางส่งกลับบ้านเดิมได้ ของก็ส่งไปแล้ว พวกนางยังจะขโมยอะไร?”
“แล้วเจ้าเคยคิดมาก่อนไหมว่าเหตุใดเมื่อก่อนพวกนางขโมย แต่ต่อมากลับไม่ขโมยแล้ว?” เย่อวี๋หรานถามพลางมองอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง
จูปาเม่ยกะพริบตาปริบ ๆ “ข้าก็พูดไปแล้วนี่เจ้าคะ หลังจากนั้นท่านแม่ให้พวกนางส่งของกลับบ้านเดิมได้ ท่านแม่พูดแล้ว พวกนางจะขโมยอะไร ส่งของไปตรง ๆ ก็ได้นี่นา”
“แล้วต่อจากนั้น?”
“ยังมีอะไรอีกหรือเจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานยอมนางแล้ว พูดมาขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีก “งั้นข้าถามเจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้าคิดว่าพวกพี่สะใภ้ขโมยของดีหรือไม่ขโมยของดี?”
“ไม่ขโมยต้องดีกว่าอยู่แล้วสิเจ้าคะ” จูปาเม่ยตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ
“ใช่แล้ว พวกนางก็แค่อยากส่งของเล็กน้อยกลับไปช่วยเหลือครอบครัว ข้าช่วยพวกนางแก้ไขปัญหานี้แล้ว พวกนางจึงไม่ขโมยอีก ดังนั้นจากเรื่องนี้เจ้าสามารถมองออกว่าที่จริงแล้วพวกพี่สะใภ้ของเจ้านับว่าเป็นคนดี พวกนางไม่ได้อยากขโมยจริง ๆ แต่ถูกบีบคั้นจนไร้หนทางก็เท่านั้นเอง”
จูปาเม่ยมีท่าทางครุ่นคิด นางคล้ายจะเข้าใจแล้วว่ามารดาต้องการจะบอกอะไร เพียงแต่นางยังไม่อาจเข้าใจแจ่มแจ้งได้ในทันที
