นเทศ ย่างไฟตรง ๆ จะเกรียมเอาได้ ฝีมือข้าไม่ถึง ฝังไว้ในดินจึงจะไม่ไหม้” จูซานตอบ
“มันเทศคืออะไร?”
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง” จูซานไม่รู้จะอธิบายของสิ่งนี้ให้นางฟังว่าอย่างไร
แท้จริงแล้วหลังจากที่พวกเขาขนมันเทศชุดนั้นกลับมา มารดาของเขาก็ไม่ให้พวกเขาแตะต้องมันเทศอีก บอกว่าเตรียมจะเอาไว้สำหรับปลูกปีหน้า
ของกินที่เก็บมาได้จากบนเขา มารดาของเขาเก็บเอาไว้สำหรับปลูกเสียเป็นส่วนใหญ่
จางเยียนกินปลาชิ้นนั้นเสร็จแล้วก็พูดว่า “ข้าหิว”
“เจ้ารอก่อน ข้าไปตักน้ำสักครู่” จูซานบอกให้นางเฝ้ากองไฟเอาไว้ จากนั้นก็เด็ดใบไม้มาใบหนึ่งแล้วไปตักน้ำที่ริมแม่น้ำกลับมา
หญิงปากสว่างผูกใจเจ็บเย่อวี๋หรานเพราะคว้าน้ำเหลวเรื่องรับย้อมผ้าหาเงิน นางโทษว่าอีกฝ่ายเป็นตัวต้นเหตุ ไม่อย่างนั้นนางรับผ้าผู้อื่นมาให้สกุลจูย้อมให้สักหลายครั้งก็คงจะหาเงินไปช่วยเหลือบ้านมารดาได้แล้ว
ทุกครั้งที่มารดามาขอร้องนางทั้งน้ำตา นางเองก็จนปัญญา อายุขนาดนั้นแล้วยังต้องมาขอร้องลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้วอยู่อีก ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน
น่าเสียดายที่นางไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจในบ้านแม่สามี เหนือเกล้ายังมีแม่สามีอยู่ และด้านข้างยังมีสามีคอยจับตามอง นางไม่สะดวกจะขโมยสิ่งของจากในเรือนจริง ๆ
สามีบอกนางแล้วว่าถ้านางกล้าขโมยของจากในบ้านไปจุนเจือทางนั้น เขาจะหย่าขาดจากนางทันที
มารดามันเถอะ! นางเป็นย่าคนแล้ว ถ้าถูกสามีหย่าเอาเวลานี้ นางยังจะมีหน้าไปพบผู้คนอีกหรือ?
