บทที่ 143 เสบียงหายไป
จวบจนพวกเขาไปหยุดอยู่หน้ากระท่อมร้างหลังหนึ่ง จางเยียนก็แทบไม่อยากจะเชื่อ
“เจ้าคงไม่ได้จะให้ข้าอยู่ที่นี่หรอกใช่หรือไม่?!” นางชี้กระท่อมที่ไม่ทนฟ้าทนฝนพลางกล่าวว่า “ข้าท้องลูกของเจ้าอยู่นะ ถ้าอยู่ที่นี่ เจ้าแน่ใจนะว่าลูกเจ้าจะไม่เกิดเรื่อง?”
“งั้นเจ้าอยากอยู่ที่ไหน?” จูซานถาม “เจ้าอยากตามข้ากลับบ้าน? ได้ ถ้าเจ้าไม่กลัวแม่ข้า ข้าจะพาเจ้ากลับไปก็ได้ เจ้ากล้าหรือเปล่า?”
เขาเดิมพันไว้ว่าจางเยียนไม่กล้า
นางทำตัวอวดดีต่อหน้าเขา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ามารดาของเขากลับเหมือนมุสิกเผชิญแมว คนงานที่ต้องคอยสังเกตสีหน้าคนอื่นยังคล่องแคล่วกว่านางเสียอีก
จางเยียนได้แต่หดคอ “แต่…แต่ก็อยู่ที่นี่ไม่ได้ ข้าอุ้มท้องแก่อยู่ที่นี่คนเดียว ข้ากลัว”
“ตอนเย็นข้าจะหาโอกาสหลบคนอื่น ๆ มาหาที่นี่”
เมื่อได้ยินว่าเขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนตนเอง จางเยียนก็โล่งอก “งั้น…ก็ได้ เจ้าจะพาข้ากลับบ้านตอนไหน?”
จูซานมองท้องของนางแล้วพูดว่า “ตอนที่เจ้าคลอดเด็กออกมาแล้ว”
“หา? นานเพียงนั้นเชียว ยังเหลืออีกเป็นเดือนเลยนะ” เจ็ดเดือนรอด แปดเดือนลูกผีลูกคน[1] จางเยียนคิดว่าครรภ์ของนางจะต้องคลอดเมื่อครบแปดเดือนไปแล้วแน่นอน ถึงตอนนั้นก็เป็นช่วงปลายเดือนสิบเอ็ดต้นเดือนสิบสอง อากาศเริ่มหนาวเย็นแล้ว
นางไม่มั่นใจว่าตนเองจะทานทนรับความลำบากเช่นนั้นไหว
อย่าเห็นว่าครอบครัวแม่เฒ่าเหมยไม่ได้มีความเป็นอยู่ที่ดีอะไร แต่แม่เฒ่าเหมยไ
