ทั้งยังกลัวว่าจะไม่พอใช้ จึงเอาออกมาเผื่อไว้ด้วย
ดังนั้นหลายครั้งจึงมีเสบียงเหลือ ส่วนที่เหลือนี้จะถูกนำไปคืนที่ห้องแม่สามีเพื่อเก็บรักษาเอาไว้หลังกินอาหารเย็นภายในวันเดียวกัน
และเพื่อป้องกันคนขโมย ระหว่างทำอาหารอยู่นั้นทุกคนจึงล้วนผลัดกันสอดส่อง เป็นต้นว่าเมื่อถึงเวรหลินซื่อทำอาหาร หลิวซื่อก็จะมาช่วยเป็นลูกมือ พร้อมกับจับตามองหลินซื่อ ป้องกันไม่ให้นางยักยอกเสบียง
เนื่องจากหลี่ซื่อมักก่อเหตุบ่อย ๆ ทั้งยังชอบขโมยน้ำพริกใส่เนื้อ แต่ของสิ่งนี้เกี่ยวพันถึงผลประโยชน์ของสะใภ้คนอื่น ๆ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นหลิวซื่อหรือหลินซื่อล้วนช่วยกันจับตามอง กลัวว่าหลี่ซื่อจะแอบขโมยน้ำพริกส่งกลับบ้านมารดาลับหลังพวกนาง
“เปล่านี่ ข้าออกไปแค่ตอนกินข้าว วันนี้ไม่ใช่เวรข้าล้างจาน กินข้าวเสร็จก็กลับมาแล้ว” หลี่ซื่อสะดุ้งน้อย ๆ รู้สึกเจ็บท้องแปลบปลาบ
นางเสียใจทีหลังเสียแล้ว วันนี้ควรฟังคำของแม่สามี ไม่น่าออกไปเดินเล่นข้างนอกเลย
ดูเอาเถอะ วันนี้ไม่ได้เดินเยอะเท่าปกติด้วยซ้ำ แต่ท้องกลับเริ่มเจ็บขึ้นมาแล้ว
แต่หลี่ซื่อไม่กล้าบอกเย่อวี๋หราน กลัวว่าแม่สามีรู้เข้าจะ ‘สวด’ นางเอาได้
“พวกเจ้านับดีแล้วหรือ? ไม่อย่างนั้นก็ลองไปถามพี่สะใภ้ใหญ่ดูสิ ตอนเที่ยงนางก็ช่วยงานในครัวไม่ใช่หรือไร?” หลี่ซื่อเสนอแนะเพื่อให้พวกนางออกไปเร็ว ๆ
หลิวซื่อกับหลินซื่อได้แต่ถอยทัพออกมาแล้วไปหาหลิ่วซื่อ
หลิ่วซื่อกินข้าวเย็นเสร็จแล้วก็ตักน้ำร้อ
