บทที่ 142 นางอุ้มท้องโตมาหาเขา
แม่เฒ่าเหมยตะลึงอยู่กับที่ จ้องถ้วยบนพื้นอยู่เป็นนานก็ยังไม่ได้สติคืนมา
ไข่ไก่ฟองนี้นางตัดใจเอาให้ลูกชายตัวเองกินไม่ลงด้วยซ้ำ แต่ยอมกัดฟันเอามาทำน้ำแกงไข่เพื่อหลานในท้องของจางเยียนโดยเฉพาะ
มิเช่นนั้นมันก็สมควรอยู่ในโถกระเบื้อง เผื่อวันใดวันหนึ่งจะได้เอาไปแลกเงิน
จางเยียนถูกเสียงถ้วยกระเบื้องแตกทำให้ตกใจเช่นกัน แต่นางไม่ทันสังเกตสีหน้าของแม่เฒ่าเหมย ยังคงต่อว่าอีกฝ่ายต่อไปว่าไม่รู้จักระวัง แค่ถ้วยใบเดียวก็ถือไว้ไม่อยู่ มีชีวิตมาจนอายุปูนนี้ช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ
แม่เฒ่าเหมยราวกับถูกกระตุ้นโทสะ นางเงยหน้าขึ้นมาฉับพลัน สายตาที่มองจางเยียนเปี่ยมแววดุร้าย
ทว่าชั่วขณะที่จางเยียนมองมา นางก็ก้มศีรษะลงไปอีกครั้ง และเผยท่าทางยอมอ่อนข้อให้ทุกประการ
…
จูซานคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจางเยียนจะอุ้มท้องโตเช่นนั้นมาหาเขา
เมื่อเขาพบจางเยียนอีกครั้งหลังห่างเหินกันไปหลายเดือนก็เหมือนจะจำนางไม่ค่อยได้แล้ว
ในคราแรกพบ นางช่างอ่อนเยาว์มีชีวิตชีวาปานนั้น ใบหน้านั้นเชิดน้อย ๆ และประดับด้วยรอยยิ้มดั่งตะวันแรกแย้มอยู่เสมอ
จูซานเคยคิดว่าพวกเขาจะได้อยู่ร่วมกันไปชั่วชีวิต น่าเสียดาย โชคชะตากลับกลั่นแกล้งเขาเสียได้
“โหยวโหย่ว…” ทันทีที่เห็นจูซาน จางเยียนพลันขอบตาแดงก่ำ ถลาเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางชอกช้ำใจ โผเข้าสู่อ้อมอกเขาดุจนกนางแอ่น
จูซานรีบคว้าไหล่นางเอาไว้ ไม่ให้เข้ามาประชิดตนเองได้ และพู
