บทที่ 141 ปล่อยมือจากชีวิตดี ๆ
“หา ทำไมต้องคิดเงินด้วยล่ะเจ้าคะ?” หลี่ซื่อฉงนใจ “ท่านแม่ ก่อนหน้านี้ท่านพูดว่าทุกคนล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน ไม่ว่าพวกเขาจะให้อะไรมาก็ได้ทั้งนั้นไม่ใช่หรือเจ้าคะ? ข้าบอกบ้านเดิมไปแล้วด้วยว่าถ้าส่งผ้ามาให้เอาไข่ไก่สักหลายฟองมาก็ได้ ถือว่าเป็นค่าเหนื่อยของเสี่ยวเม่ย”
“ข้าเกรงว่าจะเกิดเรื่อง เจ้าออกไปพูดสักหน่อยข้าจะได้สบายใจ”
หลี่ซื่อเห็นว่าแม่สามีไม่ได้จะเก็บเงินคนจากบ้านเดิมของนางจึงไม่สนใจอีก รอต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเล่นเสร็จกลับมาแล้วก็เรียกพวกเขาออกไปข้างนอกด้วยกัน
และเมื่อออกไปคราวนี้ หลี่ซื่อก็พบว่าหญิงปากสว่างไม่ใช่คนดีเลยจริง ๆ
ไม่รู้ว่านางพูดกับคนในหมู่บ้านไว้ว่าอย่างไรบ้าง แต่ละคนจึงวิ่งเข้ามาถามนางว่าเสี่ยวเม่ยช่วยคนย้อมสีผ้าหาเงินได้เท่าไหร่แล้ว
หลี่ซื่อโมโหจนแทบกระอัก “หาเงินอะไรกัน? พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเสี่ยวเม่ยบ้านข้าต้องลงแรงและเวลาไปเท่าไหร่เพื่อย้อมสีผ้า? ทำเรื่องพวกนั้นยังหาเงินได้ไม่เท่าทำชาดหรือแป้งผัดหน้า แม้แต่ถักสร้อยข้อมือยังหาเงินได้เยอะกว่าเสียอีก ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนเป็นคนบ้านเดียวกัน ทั้งยังเตรียมฉลองปีใหม่กันอยู่ เสี่ยวเม่ยยังคร้านจะทำเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ”
หลังจากพูดว่าเหน็ดเหนื่อยไม่คุ้มค่าทำแค่ไหน นางก็พูดตามที่เย่อวี๋หรานกำชับไว้ด้วยการบอกค่าย้อมสีผ้า
ฐานะแต่ละบ้านเป็นอย่างไรทุกคนล้วนรู้กันดี ผ้าสำหรับตัดเสื้อผ้าหนึ่งชุดต้อง
