บทที่ 140 ย้อมสีผ้าฉื่อละหนึ่งเหรียญ
“มีเรื่องอะไรหรือ?” สำหรับภรรยาของจูหย่งหนิงที่ชอบซุบซิบนินทาผู้อื่น เย่อวี๋หรานก็เหมือนกับเจ้าของร่างเดิม ไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้นางแม้แต่น้อย
แม้ว่าการที่สะใภ้สามทำอะไรอยู่ข้างนอกจะไม่ใช่สิ่งที่หญิงปากสว่างผู้นี้จะสอดมือเข้ามายุ่งได้ แต่หลี่ซื่อเคยแอบมากระซิบบอกนางว่าข้างนอกมีคนร่ำลือเรื่องจางเยียนสวมหมวกเขียวให้จูซานอยู่ อีกทั้งภรรยาของจูหย่งหนิงยังรู้เรื่องนี้ด้วย
นี่ยังต้องถามอีกหรือ ไม่ว่าจะเป็นตัวจูซานเองหรือว่าหลี่ซื่อ พวกเขาจะต้องไม่เอาไปพูดข้างนอกแน่นอน คนเดียวที่น่าจะแพร่งพรายออกไปได้เกรงว่าคงมีเพียงภรรยาของจูหย่งหนิงหญิงปากสว่างที่เป็นไปได้มากว่าจะเดาความจริงออก
เคราะห์ดีที่เย่อวี๋หรานตอบสนองรวดเร็ว ตัดไฟเสียแต่ต้นลม คนทั้งครอบครัวล้วนพูดตรงกัน หลี่ซื่อยังช่วยออกไปแก้ข่าวให้ มิเช่นนั้นคำเล่าลือจะกลายสภาพไปเป็นอย่างไรก็ยากจะบอกได้
“เอ่อ…ข้ามาเพราะมีธุระจริง ๆ นั่นแหละ” หญิงปากสว่างกล่าว
เย่อวี๋หรานไม่พูดอะไร
หญิงปากสว่างยิ่งวางตัวไม่ถูกมากกว่าเดิม ได้แต่หาทางลงให้ตัวเอง “ข้ามีธุระจริง ๆ พวกเราเข้าไปคุยกันในเรือนดีกว่า”
ระหว่างที่พูดก็มองไปทางเหล่าลูกสะใภ้สกุลจูที่กำลังทำงานอยู่ในลานเรือน นางมีท่าทางระแวดระวังยิ่งนัก
“ได้ งั้นก็เข้าไปพูดกันในเรือน” เย่อวี๋หรานเผยสีหน้าไร้อารมณ์ และหันกลับเข้าไปในเรือน
หญิงปากสว่างตามเข้าไปทันที
หลี่ซื่
