ลกจริง ๆ พวกเขาซื้อแต่ผ้าสีขาว”
“แปลกตรงไหน เจ้าลืมไปแล้วรึ สร้อยข้อมือหลากสีที่ครอบครัวสกุลจูขายกัน พวกเขาก็ย้อมเองทั้งนั้น”
……
ครั้นได้ยินว่าครอบครัวสกุลจูย้อมสีผ้าเป็นก็มีคนจิตใจหวั่นไหว แสดงว่าพวกเขาเองก็สามารถซื้อผ้าฝ้ายสีขาวมาให้คนสกุลจูช่วยย้อมสีผ้าให้ได้ด้วยน่ะสิ?
ถึงแม้จะไหว้วานให้ผู้อื่นช่วยก็ต้องให้อะไรเป็นการตอบแทน แต่ก็คงถูกกว่าซื้อผ้าสีกระมัง?
หญิงปากสว่างข้างบ้านกลอกตาไปมา กลับเรือนไปค้นกล่องเก็บเงินของตนเอง
จูหย่งหนิงสามีของนางมาเห็นเข้าก็ประหลาดใจ “เจ้านับเงินทำไม? ยังเหลือเวลาอีกสักพักกว่าจะได้ซื้อของสำหรับปีใหม่นี่นา”
“ใครว่าข้าจะซื้อของฉลองปีใหม่?” หญิงปากสว่างพูดเสียงเบา “เจ้าไม่เห็นหรือ วันนี้ครอบครัวของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ซื้อผ้าขาวมาตั้งมากมาย”
จูหย่งหนิงชะงักไป “พวกเขาต้องจัดงานศพ[1] ? ใครตายงั้นหรือ?”
“งานศพอะไรของเจ้า คนเขาย้อมสีผ้าเป็นต่างหาก ข้าบอกเจ้าก็ได้ว่าผ้าขาวราคาถูกกว่าผ้าสีมาก ๆ เชียวล่ะ พวกเขาคนเยอะขนาดนั้นซื้อผ้าขาวจำนวนมากกลับมาย้อมกันเอง ไม่รู้ว่าประหยัดเงินไปได้ตั้งเท่าไหร่…” หญิงปากสว่างคำนวณเล็กน้อย บอกว่าผ้าทั่วไปราคาสิบหกเหรียญต่อหนึ่งชุ่น ถ้าซื้อผ้าขาวจำนวนมากจะลดราคาเหลือสิบเหรียญก็เป็นไปได้ เจ้าคิดเองแล้วกันว่านั่นประหยัดเงินได้ตั้งเท่าไหร่?
“พวกเขาซื้อกันทุกคน?” จูหย่งหนิงลองนับดู ครอบครัวจูเหล่าโถวมีสมาชิกสิบกว่าคน เสื้อผ้าสำหรับหนึ่ง
