คนใช้ผ้าประมาณห้าหกชุ่น ค่าผ้าสำหรับตัดชุดให้คนคนเดียวก็ซื้อเนื้อได้หลายมื้อแล้ว
แต่ก็ต้องมีเงินก่อนจึงจะสามารถซื้อผ้าตัดชุดใหม่ให้ทุกคนในครอบครัวได้จริงไหม?
เช่นครอบครัวของพวกเขา แต่ไหนมาก็เพียงตัดชุดใหม่ให้คนโต พอคับแล้วก็ค่อยเอาให้คนตัวเล็กกว่าใส่ ชุดเดียวใส่กันได้หลายคน
“แน่นอน” ภรรยาของจูหย่งหนิงกล่าว “วันนี้เจ้าไม่ได้ออกไปดู ผู้อื่นเขานั่งเกวียนเทียมวัวกลับมา บนเกวียนมีของเต็มไปหมด ไม่ใช่แค่ผ้า ยังมีของอย่างอื่นอีกกองพะเนิน สกุลจูรวยแน่นอนแล้ว”
จูหย่งหนิงพูดเสียงเบา “คนเขาถ้าไม่ขายเต้าหู้ก็ขายลูกชิ้นกากเต้าหู้ ต้องมีเงินอยู่แล้วสิ?”
หญิงปากสว่างอิจฉายิ่งนัก แต่งเข้าหมู่บ้านสกุลจูมาเหมือนกัน ชีวิตของอีกฝ่ายกลับดีวันดีคืน ทำไมตนเองถึงแต่งให้ผู้ชายไร้ประโยชน์แบบนี้นะ?
อีกด้านหนึ่ง จูต้า จูเอ้อร์ และจูซานรู้แต่แรกแล้วว่าวันนี้พวกสตรีในเรือนออกไปทำอะไรกัน เมื่อเห็นว่าเวลาพอสมควรแล้ว พวกเขาจึงกลับมารอที่เรือน
แล้วก็เป็นดังคาด เมื่อถึงเวลาก็ได้ยินเสียงมาจากหน้าประตูเรือน
พวกเขารีบออกมาดู ข้าวของเต็มเกวียนพวกนั้นทำให้พวกเขายินดีสุดประมาณ
“ท่านแม่ ซื้อของมาเยอะขนาดนี้เชียว!” จูซื่อกับจูอู่ที่อายุยังน้อยอยู่กระวีกระวาดเข้ามาช่วยขนของ
เหล่าสตรีสกุลจูมีท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่อง ถือของชิ้นเล็ก ๆ ลงมาจากเกวียน ทิ้งของชิ้นใหญ่ให้พวกบุรุษช่วยกันขน
แม้แต่ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ยังถือถังหูลู่กันคน
