ละไม้
ว่ากันตามตรงแล้ว ถังหูลู่ไม้ละสองอีแปะ หลิ่วซื่อตัดใจซื้อไม่ลงจริง ๆ กลับเป็นเย่อวี๋หรานที่ซื้อให้หลานชายทั้งสอง
“ท่านย่า พวกข้าอยากออกไปเล่นขอรับ”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ารอไม่ไหวแล้ว อยากเอาไปอวดเพื่อน ๆ ในหมู่บ้านใจจะขาด ใครว่าพวกข้าไม่ได้กินถังหูลู่? ฮึ! เห็นหรือยัง พวกเจ้าพี่น้องทั้งครอบครัวได้กินไม้เดียว แต่พวกข้าได้กินคนละไม้เชียวนะ
เย่อวี๋หรานโบกมือไม่สนใจพวกเขา
เด็ก ๆ จะชอบเล่นซนบ้างก็ไม่แปลก
ตอนนี้เด็กสองคนนั้นไม่ค่อย ‘กลัว’ นางแล้ว กล้ามาร้องขอกับนาง นางคิดว่านี่เป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง
“ขอบคุณท่านย่า พวกข้าจะกลับมาก่อนกินข้าวเย็นแน่นอนขอรับ” ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ารับปากเย่อวี๋หราน
หลิ่วซื่อรีบกำชับพวกเขาว่าอย่าไปเล่นริมแม่น้ำ อย่าปีนต้นไม้ อย่า…เอาเป็นว่าห้ามพวกเขาทำเรื่องอันตรายทั้งมวล
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไม่ได้ฟังใส่หู ปากรับคำอยู่แต่ตัววิ่งปร๋อไปไกลลิบ
“ฮ่า ๆๆๆ…เจ้าเด็กสองคนนั้นดีใจสุดขีดแล้ว” จูอู่ยิ้มแล้วพูดต่อ “ท่านแม่ วันนี้ทำไมท่านถึงมือเติบขนาดนี้ ซื้อถังหูลู่ให้พวกเขาด้วย? ถังหูลู่หนึ่งไม้แลกไข่ไก่ได้หนึ่งฟองเลยนะขอรับ”
“ข้าซื้อไม่ได้หรือไร? ข้าเอ็นดูหลานตัวเอง ยังต้องมาถามเจ้าก่อนรึ?”
“แหะ ๆๆ…ท่านแม่ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ก็แค่อยากรู้เท่านั้น เพราะปกติท่านแม่ไม่ได้มือเติบเช่นนั้นนี่นา”
“แน่นอนอยู่แล้ว เพราะว่าวันนี้ตอนไปตลาดเกิดเรื่องดีขึ้นน่ะสิ” หล
