บทที่ 137 วิ่งหนีพระได้แต่วิ่งหนีวัดไม่ได้[1]
ไม่ใช่ว่าจูปาเม่ยขี้งกไม่บอกส่วนผสมอย่างเจาะจง แต่แม่ของนางบอกว่า “ส่วนประกอบ” พวกนี้ล้วนต้องเก็บเป็นความลับ
ถ้าทุกคนรู้กันหมด ทุกคนก็ทำได้
ดังนั้น ‘ส่วนประกอบ’ ที่เขียนในหนังสือจึงเรียบง่ายที่สุด ส่วนของสำคัญจริง ๆ ก็ต้อง ‘เก็บไว้กับตัว’
เจ้าของร้านยังคงลองแป้งผัดหน้า ฟังคำอธิบายของจูปาเม่ยที่บอกว่าของสิ่งนี้มีคุณสมบัติลบรอยแผลเป็นและฟื้นฟูผิว ทันใดนั้นเขาก็ชอบมันทันที
แต่เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ ทั้งยังกลัวจะตัดสินใจพลาด จึงรีบเรียกให้เสี่ยวเอ้อในร้านให้ไปเรียกเพื่อนเก่าของเขาที่อยู่ร้านข้าง ๆ มา
ในขณะนั้น ข้าง ๆ กันยังเผยให้เห็นเถ้าแก่อวี๋กำลังถอนหายใจอยู่ที่ร้านขายเครื่องประทินผิวอย่างเศร้าหมอง
ที่แท้หลานชายของเขาเพิ่งส่งข่าวร้ายมาบอกว่าร้านที่จัดหาเครื่องประทินผิวให้พวกเขาถูกคนจากเมืองข้าง ๆ ซื้อกิจการไปแล้ว จึงไม่สามารถขายเครื่องประทินผิวให้พวกเขาได้อีก
ไม่ใช่ว่าคนไม่อยากจัดหาสินค้าให้ แต่ฝั่งนั้นก็มีคนของฝั่งนั้น พวกเขาก็ไม่มีวิธีแล้ว
ฝั่งนั้นยังใจดีส่งของส่วนสุดท้ายที่สั่งไปมาให้มากกว่าปกติ และยังแอบให้ลูกชายส่งข่าวมา อย่าให้คนฝั่งนี้พูดออกไป
เถ้าแก่อวี๋ได้ฟังอย่างนี้ก็เข้าใจ แน่นอนว่าร้านขายเครื่องประทินผิวในเมืองถัดไปต้องการควบรวมกิจการกับเขา แต่เขาไม่ยอมจึงทำให้คนอื่นขุ่นเคืองเอา
“ถอนหายใจไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ไม่ใช่ว่า
