พูดไปแล้วหรือว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว ทำไมเจ้าไม่เขียนจดหมายไปหาพี่น้องเจ้าที่เป็นข้าราชการให้เขามาช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ล่ะ?” ภรรยาของเขาสอนเขาอย่างเสียใจ รู้สึกว่าเขาดื้อรั้นเกินไป แค่เขียนจดหมายไปปัญหาก็คลี่คลาย ทำไมเขาต้องทำให้ยุ่งยากขนาดนั้นด้วย?
เถ้าแก่อวี๋ไม่อยากให้เรื่องวุ่นวายแต่ก็ไม่มีทางเลือก ปีนั้นมีเรื่องแตกหักกับคนฝั่งนั้นจนเขา ‘หนีออกจากบ้าน’
ตอนนี้เขายังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จะกล้ากลับไปขอความช่วยเหลือจากพี่น้องได้อย่างไร?
หน้าไม่อายหรือไม่
ในตอนนั้นเองเสี่ยวเอ้อของร้านผ้าจากร้านข้าง ๆ ก็วิ่งเข้ามา “เถ้าแก่อวี๋ขอรับ เถ้าแก่ร้านข้าบอกให้ท่านไปที่ร้านเพื่อจะบอกเรื่องดี ๆ ขอรับ”
“พี่หลี่เรียกข้า ข้าจะไปดูสักหน่อย” เถ้าแก่อวี๋ราวกับได้รับอิสรภาพ รีบหันไปบอกภรรยาและวิ่งออกไปทันที
“วิ่งหนีพระได้แต่วิ่งหนีวัดไม่ได้ รอเจ้ากลับมาก่อนเถอะ” ภรรยาอวี๋มองท่าทีของเขาก็รู้สึกอึดอัดจนต้องสะบัดผ้าเช็ดหน้า
เถ้าแก่อวี๋เข้าไปในร้านขายผ้าก็จับมือเถ้าแก่หลี่ขอบคุณเขาครั้งหนึ่งที่ ‘ช่วยชีวิต’ ตนไว้
“เป็นอะไรอีกล่ะ เจ้าทะเลาะกับเมียอีกแล้วหรือ?” เถ้าแก่หลี่รู้ว่าภรรยาของเพื่อนเก่าคนนี้ค่อนข้างโหด จึงเป็นเรื่องปกติที่จะไม่เข้าไปยุ่ง
เหมือนกับที่คนทำการค้าอย่างพวกเขา ตอนที่พูดคุยเรื่องการค้ามีหรือจะไม่ดื่มเหล้าเคล้านารี?
แต่เพื่อนเก่าของเขาไม่เป็นเช่นนั้น
“อย่าพูดถึงเลย พวกเราค่อยพูดกันทีหลังเ
