ถอะ” เถ้าแก่อวี๋สังเกตเห็นว่ามีลูกค้าในร้านจึงไม่คิดจะพูดที่นี่
“ก็ได้ ข้ามีเรื่องอยากบอกเจ้าพอดี” เถ้าแก่หลี่หันกลับไปแนะนำเย่อวี๋หราน บอกว่าครอบครัวของนางสามารถทำชาดและแป้งผัดหน้าได้ ซึ่งให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากในร้านของเขา ดังนั้นจึงให้เขามาดูเองกับตา
“สามารถทำชาดกับแป้งผัดหน้าได้?!” เถ้าแก่อวี๋ประหลาดใจ ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งได้รับข่าวร้าย แต่ปรากฏว่าเพื่อนเก่าของเขาก็นำข่าวดีมาให้ เขาเป็นผู้มีพระคุณที่มาช่วยชีวิตจริง ๆ
คิดได้ดังนั้นก็รีบเดินตามเถ้าแก่หลี่ไป และเชิญเย่อวี๋หรานกับคนของนางมาที่สวนหลังบ้าน แล้วพูดคุยกันอย่างค่อยเป็นค่อยไป
ต่างจากเถ้าแก่หลี่ที่รู้เพียงผิวเผินไม่ได้รู้เกี่ยวกับกับสินค้ามากนัก เถ้าแก่อวี๋มองชาดและแป้งผัดหน้าของเย่อวี๋หรานก็พบว่านี่คือ ‘ของแท้’ และยังเป็นสินค้าคุณภาพสูงอีกด้วย
เย่อวี๋หรานพูดไร้สาระแล้ว ของที่หยิบออกมาตรงหน้าเธอสามารถบอกว่าเป็นของไม่ดีได้หรือ?
เถ้าแก่อวี๋ตื่นเต้นมาก ถามเย่อวี๋หรานว่าทางเขาสามารถซื้อสินค้านี่ได้มากเท่าไร เขาต้องการทั้งหมดเลย
“นี่เป็นเพียงของที่บ้านข้าทำเล่น ๆ ถ้าเจ้าต้องการจำนวนมากเกรงว่าจะยาก แต่ถ้าแค่สิบกว่ากล่องก็ไม่มีปัญหา” เย่อวี๋หรานนับตามจำนวนขนมเปี๊ยะดอกไม้ที่จูปาเม่ยเก็บไว้ และคาดคะเนจำนวนออกมา
ขนมเปี๊ยะดอกไม้ไม่เหมือนดอกไม้สด หยิบจับง่ายกว่า แต่มันยังต้องเอาไปผ่านการตากในร่มให้แห้ง ซึ่งต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่ง
แ
