ละนอกจากนี้หลังจากทำขนมเปี๊ยะดอกไม้แน่นอกว่ามีบางส่วนที่ไม่ได้มาตรฐาน ทั้งชาดและแป้งผัดหน้า จูปาเม่ยคนเดียวแน่นอนว่าทำออกมาได้ไม่มากนัก
“นี่…น้อยเกินไป ทำมากกว่านี้อีกสักหน่อยได้หรือไม่?” เถ้าแก่อวี๋แน่นอนว่าเดือนหนึ่งไม่สามารถขายเพียงสิบกว่ากล่อง อย่างน้อยต้องมากเป็นสองเท่า จากนั้นเขาค่อยเพิ่มสินค้าอื่น ๆ มาขาย กิจการก็จะได้กำไร
ไม่เช่นนั้นร้านขายเครื่องประทินผิวก็ไม่อาจเปิดต่อไปได้
เย่อวี๋หรานยิ้มเล็กน้อย “เถ้าแก่ ที่ข้าพูดไม่ใช่หนึ่งเดือน ข้าหมายถึงทุก ๆ สิบวันทำได้สิบกว่ากล่อง เพียงแต่ข้าไม่อาจรับรองได้ว่าชาดจะมีกลิ่นดอกไม้ชนิดเดิมทุกครั้ง เจ้าก็รู้ว่าพวกเราเป็นแค่ชาวไร่ธรรมดา เดิมทีก็ทำใช้เองเล่น ๆ ตอนนี้ก็ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะถึงฤดูหนาว เราจะทำจากดอกไม้อะไรก็ได้ที่เก็บได้ ถ้าเก็บรวบรวมไม่ได้พวกเราก็ไม่มีวิธีแล้ว”
เถ้าแก่อวี๋แสดงท่าทีเข้าใจ ตราบใดที่พวกเธอสามารถรับรองปริมาณ และคุณภาพของชาดกับแป้งผัดหน้าได้ แม้ว่าจะไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ชนิดเดิม พวกเขาก็ยังต้องการอยู่ดี
เย่อวี๋หรานตกลงทำสัญญากับเขาทันที
จูปาเม่ย หลี่ซื่อ หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อที่รอคนอยู่นั้นต่างมึนงง ทุกคนต่างคิดว่าพวกเราไม่ได้มาซื้อผ้ากันหรือ? แล้วทำไมแม่ถึงออกไปข้างนอกแล้วยังแก้ปัญหาเรียบร้อยอย่างง่าย ๆ?
“ครั้งนี้ต้องทำเครื่องประทินผิวอย่างจริงจัง กลับไปพวกเจ้าต้องทำให้ดี ๆ ยังใช้กฎเดิม นอกจากส่วน
