ที่ต้องส่งให้ทางการ ส่วนที่เหลือเป็นของพวกเจ้าเอง”
หลายคนตื่นตระหนกระคนดีใจ รีบรับปากกับเย่อวี๋หรานว่าพวกนางจะทำให้ดี
ในหนึ่งเดือน ชาดสี่สิบห้ากล่อง และแป้งผัดหน้าสี่สิบห้ากล่องถูกขายให้กับชาวบ้าน หนึ่งเดือนนั้นขายได้ไม่ถึงครึ่ง และพวกเขาขายในหมู่บ้านด้วยราคาที่ถูก กล่องเปลือกหอยที่ใหญ่กว่านิ้วหัวแม่มือ ถ้าไม่ใส่ถุงตาข่ายก็ราคาเพียงสองสามอีแปะต่อกล่องเท่านั้น
สิ่งที่เหมือนเปลือกหอยนี้ คนที่ตัวผอมหน่อยสามารถใช้ได้นานกว่าครึ่งปี
แต่ในเมืองนั้นต่างออกไป จูปาเม่ยนำกล่องขนาดเท่านี้มา หนึ่งกล่องอย่างน้อยสิบหกอีแปะ หลายกล่องขนาดนี้หนึ่งเดือนจะมีรายได้มากขึ้นเท่าไหร่กัน?
หนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบเหรียญ
หนึ่งร้อยเหรียญคือหนึ่งตำลึงเงิน งั้นก็ได้เป็นสิบสี่ตำลึงเงิน
ลูกสะใภ้สกุลจูแสดงออกว่าในชีวิตนี้ล้วนไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน
เพราะอารมณ์ดีพวกนางจึงใจกว้างมากขึ้นซื้อผ้าเพิ่มอีกผืน
เถ้าแก่หลี่ก็อารมณ์ดีเช่นกัน มอบปลายผ้าให้พวกนางห่อหนึ่ง
จูปาเม่ยมองปลายผ้าแพรที่งดงามก็มีความสุข “ท่านแม่ ท่านแม่ ดูสิเจ้าคะ ปลายผ้าที่งดงามขนาดนี้ถ้าเป็นปกติต้องราคาแพงมากเลยทีเดียว”
“เป็นเพราะหน้าตาทางสังคมของเถ้าแก่อวี๋พวกเราถึงได้ของถูก ต้องรู้จักแสดงความขอบคุณรู้หรือไม่?” เย่อวี๋หรานพูด
“แหะ ๆ ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะท่านแม่ข้าจะแสดงความขอบคุณแน่นอนเจ้าค่ะ พอถึงเวลาข้าจะทำชาดและแป้งผัดหน้าสวย ๆ รับรองว่าจะไม่ทำให้
