?
เธอจำไม่ค่อยได้เท่าไหร่
“มีอะไรรึเปล่า?”
โซอี้ยังคงเลือกที่จะส่งยิ้มให้
“ผมแค่ อ่า… ผมแค่อยากจะมาทักทายน่ะครับ คุณดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่เลย หมอนั่นทำให้คุณรำคาญเหรอครับ?”
สายตาของโรวานปรายไปทางเซธที่อยู่ไกล ๆ พร้อมกับหัวเราะออกมา
“เห็นคุณจ้องเขาตาแข็งตลอดเลยน่ะครับ”
“อา ก็ใช่”
โซอี้เกาหลังศีรษะตัวเอง
นี่เธอแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?
“เขาไปทำอะไรมาเหรอครับ? นาน ๆ ทีจะเห็นคุณโกรธแบบนี้นะเนี่ย”
“ไม่มีอะไรหรอก”
โซอี้โบกมือปัด ๆ เขา
“แค่เรื่องไร้สาระน่ะ”
“…งั้นเหรอครับ?”
แม้เธอจะพูดแบบนั้นแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยหัวข้อนี้ไปง่าย ๆ
“ผมไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย เด็กใหม่ปีนี้เหรอครับ?”
“เปล่าหรอก ก็แค่คนสังเกตการณ์หรืออะไรประมาณนั้นเนี่ยแหละ”
“คนสังเกตการณ์?”
ใบหน้าของโรวานเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด
“แล้วเขามาทำอะไรที่นี่ล่ะครับ?”
“เขาก็แค่เข้ามาทำงาน อะไรทำนองนั้น มั้งนะ”
โซอี้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อแสดงออกว่าเธอไม่สนใจ โดยการตอบคำถามแบบสั้น ๆ และคลุมเครือ ทว่าโรวานกลับดูเหมือนจะไม่เข้าใจสัญญาณเหล่านั้น
ตรงกันข้ามเลย…
“อยากให้ผมช่วยไหมครับ?”
“ว่าไงนะ?”
ศีรษะของโซอี้หันขวับไปหาโรวาน ส่วนเขามองเธอกลับ
“แค่บอกมาก็พอครับ ถ้าเขากวนใจคุณ ผ
