บทที่ 135 การหยั่งเชิงของจูเหล่าโถว
เย่อวี๋หรานมองเขาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากซื้อ แต่ตอนนั้นไม่ใช่ว่ามีเงื่อนไขหลายอย่างหรือ? ผ้าฝ้ายคุณภาพแย่ที่สุดยังราคาฉื่อนึงตั้งสิบหกเหรียญ บ้านเรามีกันตั้งหลายคนมีเงินซื้อพอที่ไหน?”
“ตอนนี้เจ้าพวกนี้โตกันหมดแล้วยิ่งต้องจ่ายค่าผ้ามากขึ้น ไม่ใช่ว่ายิ่งซื้อได้ยากขึ้นหรือ?” จูเหล่าโถวพูด
เย่อวี๋หรานรินน้ำชาให้เขา “อืม นั่นคือเหตุผลที่ข้าให้พวกเขาแต่ละคนออกเงินเอง ส่วนที่เหลือหากเงินไม่พอก็มาขอเงินล่วงหน้าไปใช้ก่อนได้ แต่เงินส่วนนี้ก็ไม่ได้ให้เปล่า ปีหน้าต้องเอามาใช้คืนด้วย”
“เจ้าพวกนั้นมีเงินที่ไหน?”
“ทำไมจะไม่มีเงิน?” เย่อวี๋หรานพูด “เจ้าลืมหรือว่าที่บ้านเจ้าสี่ก็ทำการค้าอยู่ทุกวัน คนอื่น ๆ ก็ล้วนช่วยกันทำ นอกจากส่วนที่ต้องส่งมอบให้ทางการ เงินนั่นก็เป็นพวกเขาที่แบ่งอย่างเท่า ๆ กัน”
“หา นี่เจ้าปล่อยให้พวกนางเอาเงินไปหรือ?!” จูเหล่าโถวยังคิดว่านางแค่พูดไม่อย่างนั้น คิดไม่ถึงว่าปีนี้นางเกิดเสียสติอย่างไรไม่ทราบถึงปล่อยให้พวกลูกสะใภ้เอาเงินไป?
เขาไม่อยากจะเชื่อ มีแม่สามีคนไหนบ้างจะมาแบ่งเงินให้พวกลูกสะใภ้?
“ไม่ให้พวกนางเอาเงินไปแล้วพวกนางจะขยันขันแข็งกับการทำงานหรือ? ดูสิว่าตอนนี้ดีแค่ไหน ข้าแค่มอบหมายงานให้เหมาะสม พวกนางก็รีบไปทำงานหาเงิน ไม่ว่าทำอะไรก็เอาการเอางาน ข้าไม่ต้องเข้าไปยุ่งแต่ทุกวันก็ล้วนได้รายได้ ไม่ใช่ว่านี่ดีมากเลยห
