รือ? เมื่อก่อนไม่ว่าข้าจะเข้าไปจัดการมากแค่ไหนก็ยังไม่เห็นเงินในมือเสียด้วยซ้ำ”
เย่อวี๋หรานยังไม่ชัดเจนตรงไหน พวกนางตอนนี้ ‘เอาใจ’ นาง ก็เป็นเพราะนางยอม ‘วางเงิน’ ไว้ที่พวกนาง
เมื่อมีเงินในมือ ในใจย่อมไม่ตื่นตระหนก
จูเหล่าโถวครั้งนี้ไม่ได้เถียงกลับไป การเปลี่ยนแปลงในบ้านในระยะหลังมานี้ใช่ว่าเขาจะไม่สังเกตเห็น เพียงแต่เขาไม่อาจยอมรับได้ในบางอย่าง
เดิมทีเขาเป็นเสาหลักของครอบครัว ทุกคนล้วนอยู่รอบตัวเขา แต่ราวกับว่าเพียงชั่วข้ามคืน พวกเขาทุกคนล้วนมี ‘เสาหลัก’ เป็นของตัวเอง ทั้งยังไม่ต้องการเขาอีกแล้ว
เขาตัวคนเดียวแล้ว นั่นรู้สึกราวกับถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง เกิดช่องว่างขนาดใหญ่มากเกินไป
“ถ้าต้องจัดการทุกอย่าง คนคนเดียวจะมีกำลังมากสักเท่าไรกันเชียว? ข้าขี้เกียจเกินกว่าจะจัดการพวกนางแล้ว พวกนางอยากจะทำอะไรก็ทำ ตราบใดที่ทำเรื่องที่ข้ามอบหมายให้ดีก็พอ” เย่อวี๋หรานพูดอย่างตรงไปตรงมา “ทุกคนล้วนต้องเป็นพ่อแม่ในไม่ช้า ถ้าไม่ว่าเรื่องใดก็ยังต้องมาถามข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ข้าจะคลอดพวกเขาออกมาทำไม? คลอดพวกเขาออกมาไม่ใช่เพื่อให้มีความสุขหรือ? ตอนนี้ก็โตกันหมดแล้วก็ควรจะปล่อยให้พวกเขากลับไปจัดการเรื่องของตัวเอง ให้หาเลี้ยงครอบครัวด้วยตัวเอง ถ้าตอนนี้ไม่ให้พวกเขากลับไปจัดการเรื่องของตัวเองรอจนพวกเราหมดแรงทำอะไรไม่ได้อีก พอพวกเขาต้องกลับไปจัดการเรื่องของตัวเองจริง ๆ ถึงตอนนั้นคงคิดอะไรไม่ออกและคงสายเกิ
