บทที่ 133 พวกเราสู้เด็ก ๆ ไม่ได้หรือเนี่ย
เรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเองกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับคนอื่นย่อมไม่เหมือนกันอยู่แล้ว
จูเหล่าโถวหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมรับว่าสองเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกันตรงไหน อย่างไรเสียเขากับแม่ม่ายฉินก็บริสุทธิ์ใจ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
บิดาไม่ยอมรับ จูซานกลับคิดว่าเป็นเรื่องดี เพราะอย่างน้อยบิดาเขาก็ไม่เลอะเลือนถึงขั้น ‘ยอมรับ’ ว่าเกิดเรื่องพรรค์นั้นขึ้นจริง ๆ
ถ้ายอมรับขึ้นมาจริง ๆ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร
กลับเรือนไปวันนั้น จูเหล่าโถวก็มีท่าทางกินปูนร้อนท้อง เขามักจะมองสีหน้าของเย่อวี๋หรานบ่อย ๆ อยากจะมองให้ออกว่านางรู้เรื่องนี้หรือไม่
เย่อวี๋หรานแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ให้ทุกคนสอบตัวอักษรที่เรียนไปกันเหมือนกับที่ผ่านมา แล้วก็มอบไข่ไก่เป็นรางวัลให้คนที่ทำคะแนนได้ดีที่สุด
“หา แพ้อีกแล้ว”
“พวกเราสู้ไม่ได้แม้แต่เด็ก ๆ หรือเนี่ย จริง ๆ เลย”
“ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าความจำดี พวกเขาจะผลัดกันได้รางวัลก็ไม่แปลก”
……
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไม่ได้สนใจว่าพวกผู้ใหญ่พูดอะไรกันบ้าง ครั้นเห็นว่าตนเองชนะผู้ใหญ่ได้อีกครั้งก็ดีใจยิ่งนัก
“ฮ่าฮ่าฮ่า…พี่ชาย ท่านร้ายกาจจริง ๆ!” เอ้อร์เป่าเอ่ยชม
“เจ้าก็ร้ายกาจเหมือนกัน เมื่อวานเจ้าก็ชนะนี่นา” ต้าเป่าไม่ลืมดูแลน้องชาย แม้ว่านั่นจะเป็นไข่ไก่ที่เขาชนะได้มา แต่ก็ยังแบ่งให้น้องชายคนละครึ่ง
เวลาเอ้อร์เป่าชนะก็
