แบ่งให้ต้าเป่าคนละครึ่งเช่นกัน
หมายความว่าสองคนนี้ผลัดกันชนะ แทบเรียกได้ว่าพวกเขาได้กินไข่ไก่มากกว่าพวกผู้ใหญ่ทุกวัน วันละครึ่งฟอง
แม้ว่าอาหารการกินในเรือนจะดีกว่าแต่ก่อนบ้างแล้ว ไม่เพียงได้กินเนื้อสัตว์ทุกสองสามวัน บางครั้งยังได้กินของทอดอีกด้วย แต่สำหรับต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า ตนเองชนะได้มากับทุกคนให้มานั้นเป็นความรู้สึกสองอย่างที่ต่างกันสิ้นเชิง
เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเป็นไข่ต้มธรรมดา แต่พวกเขากลับกินกันอย่างเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ
จูซื่อกับจูอู่เห็นอย่างนั้นก็อิจฉาเหลือล้น “ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะวนมาถึงตาพวกเราบ้าง”
ยังมีคนมาเจรจากับต้าเป่าเอ้อร์เป่าว่าคราวหน้าปล่อยให้พวกเขาชนะบ้าง พวกเขาจะเอาไข่ไก่ให้เด็กทั้งสองกิน
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ากะพริบตาปริบ ๆ แล้วเอ่ยว่า “พวกข้าชอบกินไข่ที่ชนะได้มาเองมากกว่า”
จูซื่อกับจูอู่ “…” ก็ไข่เหมือนกันไม่ใช่เรอะ?
“เอาล่ะ หยุดรังแกเด็กได้แล้ว นั่งลงกินข้าวเถอะ” เย่อวี๋หรานเห็นว่าพอสมควรแล้วก็เรียกทุกคนมากินข้าว
วันนี้ก็เป็นลูกชิ้นกากเต้าหู้รสเนื้ออีกแล้ว ได้กินทุกสองสามวัน ยามนี้หาได้แปลกใหม่แต่อย่างใด
“ท่านแม่ เมื่อไหร่ท่านจะทำอาหารใหม่ ๆ เสียทีขอรับ?” จูซื่อโหยหาอาหารฝีมือมารดา “ได้กินเจ้านี่ทุกวัน ต่อให้เป็นเนื้อหงส์เนื้อมังกรก็กินจนเบื่อแล้ว”
“เบื่อแล้วก็ไม่ต้องกิน” เย่อวี๋หรานกล่าว “คิดว่าพวกเราอยู่ดีกินดีกันแล้วงั้นหรือ เจ้าไปดูคนอื่นบ้าง เขาอยากกินลูกชิ้น
